Geduld is een schone zaak.....

Het gaat steeds beter met het pootje van CAILIN, maar het leek me gisteravond nog niet zo verstandig om haar al weer mee te nemen naar de training. Dus, dacht ik toen: ik neem TARU maar weer eens mee. Kijken wat ze allemaal nog weet en hoe ze het doet.  En ook eens kijken hoe de andere 3 pups op moeders reageren. Ik had voor alle zekerheid mijn fototoestel nog meegenomen. Maar wie er waren: géén KAYNE, géén CAYA en géén MAIRA…… Hebben ze misschien gedacht dat er geen training was i.v.m. de voorjaarsvakantie??? Het was trouwens sowieso erg rustig: 5 honden maar (vorige week waren het er 11…)

Taru vond het wel weer leuk om even in haar oude vertrouwde hondenschool te zijn. Van Margo en Claudia kreeg ze dikke knuffels en bewonderende woorden over haar uiterlijk. Het moederschap heeft Taru goed gedaan, ze steekt momenteel letterlijk en figuurlijk weer goed in haar vel. Ook qua karakter niets veranderd: nog even vriendelijk, speels en uitdagend naar de andere honden toe. En het trainingsprogramma liep ze zonder mankeren mee: lijn-volgen, los-volgen, slalommen, behendigheid, zit, af en blijf, ze deed het allemaal prima. Ze kreeg de nodige complimenten van Joop, onze trainer. Hij vond Taru het voorbeeld dat je een Leo best veel kunt leren (er zijn namelijk nog steeds mensen die denken dat je Leonbergers niet kunt trainen….)

Tijdens de pauze vertelde hij de andere cursisten nog een anekdote over één van mijn Leo’s, een doldwaas type, waar hun altijd zo om moesten lachen: “Eerst kwam de hond binnen stuiven, en 10 minuten later kwam Jenni er achteraan…. Het eerste kwartier had de hond alleen maar zin in loltrappen en moest Jenni alle zeilen bijzetten om haar onder de duim te houden. Pas na 15 minuten ging ‘de knop’ om en kon er serieus getraind worden. Zo was het toch,Jenni??” 

"Ja hoor, Joop, dat klopt en dat was deze hond….”

Twee grote schoteltjes van ogen keken mij verbaasd aan: “Was zij dat…..???  

Ja, dat was onze Taru, en daarom ook best wel jammer dat haar  kinderen er niet waren. Want dan hadden de baasjes kunnen zien dat het ooit wel goed komt…. Als je maar geduld hebt.