Afscheid van onze lieve Nuphar.....

 Afgelopen woensdag hebben wij afscheid genomen van NUPHAR..... De koek was op. Zijn koppie deed het nog prima, en tot het laatst toe bleef hij een Blij Ei, maar zijn lijf liet hem in de steek. 

Hij had artrose in de onderrug, en met medicatie konden we die pijn nog wel verhelpen. Maar hij werd ook steeds zwakker in de achterhand. Opstaan werd steeds moeilijker. En waar hij altijd om bewonderd werd: "Wat een mooie hond en wat is ie groot!", was voor hem nu juist een nadeel. Het kostte hem heel wat kracht om die 65 kg de lucht in te krijgen.....

Dinsdag, tijdens een korte wandeling aan de weg, zakte hij tot 3x toe door zijn achterhand. En toen was het me wel duidelijk. 's Middags gelijk bij de DA een afspraak gemaakt voor de volgende ochtend. Die ochtend om 10.00 uur kreeg Nuphar zijn welverdiende rust......

's Middags hebben we hem naar het crematorium gebracht, en die zelfde middag is hij ook al gecremeerd. Donderdag hebben we hem weer "thuisgehaald"....

We weten dat we er goed aan hebben gedaan om hem "los te laten", maar wat deed dat ongelooflijk veel pijn. Het gemis is groot, en ook de leegte die hij achter laat (letterlijk en figuurlijk) 

Momenteel ben ik nog niet in staat om een uitvoerige 'In Memoriam' te schrijven. De tranen zitten bij mij nog te hoog.....

Nuphar 9 jaar....

 

Vandaag viert NUPHAR zijn 9e verjaardag. Natuurlijk zijn we blij dat hij deze leeftijd heeft mogen bereiken, maar het is ook wel een dag met een grijs randje.... Vorig jaar waren en nog 7 E-tjes die hun 8e verjaardag vierden, maar daarna ging het ineens héél snel. De één na de ander verliet ons en vertrok over de regenboogbrug. Voor ons gevoel véél te vroeg, maar helaas.... Op zo'n dag denken we ook aan hen. 

En nu is het alleen nog zus Elin die wij kunnen feliciteren. Gelukkig gaat het met haar nog goed. Elin wordt wel strammer, vooral 's avonds met opstaan, maar verder gaat het nog supergoed, aldus Gerieke.

Ook met Famke, de 7-jarige Sint Bernhard,  gaat het goed. Ze heeft wel artrose, maar met medicatie gelukkig goed onder controle. Het is een geweldig stel samen.

Wat stramheid betreft: daar kan Nuphar ook over meepraten. Als hij té lang heeft gelegen komt hij wat moeilijk in de benen. Maar als er wat lekkers te halen valt...... 

We koesteren alle dagen dat hij nog bij ons is.

In Memoriam Cailin.....

 Afgelopen vrijdag hebben we dan toch afscheid moeten nemen van onze CAILIN. 's Morgens nog vol trots de ontvangen Grey Muzzle Award gepubliceerd op Facebook, en 's middags moeten beslissen dat het echt niet meer ging.... Zo snel kan het gaan. 

We zagen haar de laatste dagen fysiek wel achteruitgaan, maar vrijdagmiddag kregen we het gevoel dat het leven lijden werd voor haar, en dat ze pijn had (ze begon te kreupelen met haar linker voorpoot) Hoe moeilijk wij het ook vonden, dit was voor ons de reden om het besluit te nemen. Haar koppie wilde nog wel, maar haar lijf was op. 's Avonds is Cailin heel rustig ingeslapen, het was goed zo....... 

Toen ons C-nest was geboren, had Henk al snel een zwak voor het teefje met het rood/witte bandje. Zij werd dan ook al snel 'zijn meisje', en dat is ze ook altijd gebleven. Daaraan dankt zij ook haar roepnaam: Cailin is een Ierse meisjesnaam en betekent 'meisje'.  

Cailin groeide op met ZABRI, DZJANGA en natuurlijk haar moeder TARU. Het werd ons al snel duidelijk dat het wel een dametje was met een eigen willetje. In haar ogen was niet Zabri maar haar moeder nr. 1, en beschouwde zij zichzelf gemakshalve als nr. 2 in de roedel. Dan moest ze er even weer aan herinnerd worden dat de rollen toch net iets anders verdeeld waren in de groep.....

En 4 jaar later, in 2015, werd ze zelf de trotse moeder van ons E-nest. En daarmee schonk ze ons een heel mooi cadeau: haar zoon NUPHAR. Op de foto ligt hij vooraan met het paarse bandje.

In hetzelfde jaar, een aantal maanden na de geboorte van haar nest, overleden Zabri en Dzjanga vrij snel na elkaar. En toen hadden we drie generaties in huis: Oma Taru, dochter Cailin en kleinzoon Nuphar. Wij vonden dat heel bijzonder om mee te maken. 

In 2019 kwam hier een einde aan door de dood van Taru. Vanaf dat moment was het alleen nog moeder en zoon. En ook al was ze een stuk kleiner dan Nuphar, toch wist ze zoonlief nog prima onder de duim te houden. 

Echter de laatste tijd werd er niet meer zoveel gespeeld. We moesten Cailin ook een beetje in bescherming nemen, want Nuphar kan, hoe goed bedoeld ook, nogal lomp zijn in zijn spel. En Cailin stond niet meer zo stevig op haar benen. 

En nu hebben we ook afscheid moeten nemen van deze mooie dame, want mooi was ze tot op het eind. Onze DA maakte de opmerking dat ze nog zo mooi in haar vacht zat, en ook de gastvrouw van de dieren crematorium vond Cailin er nog prachtig uitzien. Maar mooi of niet, ze was vooral erg lief en aanhankelijk. Veel daarvan heeft ze doorgegeven aan Nuphar. 

Geboren in onze handen, gestorven in onze armen, voor altijd in ons hart....

Maar wat gaan we haar missen.

Vandaag hebben wij haar as weer opgehaald, en strooien we dit uit bij de anderen in ons Memorialhoekje...

 

Grey Muzzle Award....

En daar is ie dan, vandaag ontvangen: de Grey Muzzle Award voor onze 12-jarige dame.  

We kregen dit keer een dubbel exemplaar, omdat we eigenaren én fokkers zijn van CAILIN. 

Natuurlijk zijn we trots, maar het is ook wel een kwestie van geluk hebben. En daar zijn we dankbaar voor. Veel Leo's halen helaas de dubbele cijfers niet. Ons is wel eens gevraagd wat wij eraan doen dat onze honden zo oud worden. Ons antwoord: niets bijzonders. En misschien is dat wel de reden......

Cailin 12 jaar......

 En vandaag mogen wij het dan beleven:

 CAILIN wordt 12 jaar!!!! 

Helaas geen nestgenootjes meer die dit met haar mee kunnen vieren. Cailin is nog de enige in leven zijnde 'pup' van ons C-nest (Thalassa Woscany 'TARU' -X- Umberto Ligocka Wataha)

Voor ons is dit de 2e keer dat één van onze eigen Leo's de 'Grey Muzzle Award' leeftijd bereikt. Wij beseffen terdege dat wij ons gelukkig mogen prijzen met dit feit. Maar je zou toch wensen dat dit ooit weer een normale leeftijd wordt voor de Leonberger.

Wij beseffen echter ook dat het afscheid steeds dichterbij komt. De jaren gaan inmiddels wel tellen bij Cailin. Dat koppie van haar doet het nog prima, behalve dan haar ogen: ze ziet niet meer zo scherp. Maar oren en neus werken nog uitstekend!!  En altijd nog te porren voor een lekker hapje. De maaltijden en tussendoortjes zijn voor haar de kleine hoogtepuntjes van de dag.

Maar haar lijf wordt strammer, de achterhand zwakker, opstaan kost meer moeite en het lopen gaat wat langzamer. Hoewel, af en toe probeert ze nog een vreugdesprongetje te maken....... En haar nieuwsgierigheid wint het vaak nog van de lichamelijke ongemakken: toch nog even kijken wat er aan de hand is, want stel je voor dat je iets mist....

Wij gaan genieten van elke dag dat Cailin nog bij ons is.

 

Veteranen....

 Vandaag viert NUPHAR met zijn broertjes en zusjes uit het E-nest hun 8e verjaardag. 

En mogen zij zich nu Veteranen noemen.

Helaas heeft zusje Bubbel dit niet meer mogen meemaken. Voor haar branden we een kaarsje....

Update Cailin.....

 Het gaat goed met onze Grand Old Lady. Ze is goed hersteld van de operatie. De hechting is verwijderd en de wond goed genezen.

Achteraf bezien heeft ze hier al veel langer last van gehad, want inmiddels valt het op dat ze weer veel vlotter en zelf speelser reageert.

Zo zie je maar weer.... Leeftijd kan soms een gevaarlijke valkuil zijn. Je geeft al snel de leeftijd de schuld wanneer het allemaal wat minder wordt. "Ze wordt een dagje ouder", denk je dan....

Spannende dagen......

..........hebben wij beleefd met onze Grand Old Lady CAILIN. Tijdens de laatste dagen van haar loopsheid begon zij ineens veel te drinken en ten gevolge daarvan ook héél veel te plassen. Dat laatste ook in huis en dan ben je blij met plavuizen op de vloer. Grote plassen hebben wij moeten opdweilen.... Maar de alarmbellen begonnen bij ons ook flink te rinkelen. 

Donderdag j.l. de DA-praktijk gebeld en kon ik 's middags langs komen met Cailin. Helaas had onze eigen DA een dagje vrij (wat ik haar ook van harte gunde) maar kregen we dus een vervangster. Zij dacht net als ik aan een baarmoederontsteking, maar zó snel al na de loopsheid....? Een ECHO moest uitkomst bieden. Echter die ECHO gaf niet zo'n duidelijk beeld. We zagen iets, bolvormige schaduw, wat mogelijk op een cyste kon wijzen, of een tumor..... Misschien wel een tumor bij de urineblaas.... Deze waarneemster gaf eerlijk toe dat zij niet zo sterk was in het lezen van ECHO's. De assistente besloot toen om telefonisch contact op te nemen met onze eigen DA. Omdat Cailin totaal geen zieke indruk maakte werd besloten om even wat bloed af te nemen voor onderzoek, o.a. op suiker, en of ik dan de volgende dag om 10.00 terug kon komen. Dan was onze eigen DA er weer. Ik durfde dat wel aan, want mocht de nood toch hoger worden, dan was ik snel genoeg weer in de praktijk. En eenmaal weer thuis liet Cailin zich haar (vlees-)maaltijd heerlijk smaken, en zijn we rustig de nacht ingegaan.

Maar de volgende ochtend stond ik wel op met een knoop in mijn maag.... Wat gaan ze ontdekken? Wat gaan ze zien? Moeten we een moeilijke beslissing nemen? Wordt dit haar laatste dag? Van alles spookt er dan door je kop..... Eenmaal weer in de praktijk zag onze eigen DA al snel wat er aan de hand was. Wél de baarmoeder!! En die bolvormige schaduw bleek een zakje met pus te zijn.... Een keuze hadden we niet, alleen operatie en verwijdering van de baarmoeder was de oplossing. Jeetje, denk je dan, de dame is ruim 11, kan ze dit nog aan, gaat ze dit overleven. Garanties krijg je niet.... 

Onze oude dame blijkt een bikkel te zijn, een echte Ouwe Taaie. Ze heeft de operatie prima doorstaan, gelukkig geen cystes of enge tumoren, en kwam ze in de namiddag weer thuis. Vandaag eet ze alweer en lijkt zij het hele avontuur allang weer vergeten. Henk en ik, wij verbazen ons er telkens weer over hoe snel een hond zich herstelt na zo'n ingreep. Daarmee vergeleken zijn wij mensen toch maar zielige kneusjes.....

Koningsdag.....

 Onze eigen Koningin en haar Kroonprins

wensen iedereen een plezierige Koningsdag 

C-zusjes 10 jaar.....

Vandaag viert CAILIN haar 10e verjaardag. We zijn dankbaar en blij dat zij deze leeftijd heeft behaald, want om ons heen zie je soms net iets té vaak jongere Leo's "wegvallen"....

Maar ons oude dametje laat ook wel zien dat de jaren beginnen te tellen... Ze wordt wat strammer bij het opstaan, slaapt meer en dieper, heeft wat last van licht urine verlies, en haar gebit is ook niet meer helemaal wat het geweest is.... Maar ach, het eten smaakt haar nog goed, ze kan af en toe nog lekker uit haar dak gaan, en is haar zoon NUPHAR nog steeds de baas...

 Maar die momenten van spel worden wel steeds korter. En daarna is ze dan ook erg gesteld op haar rust.....

Cailin viert deze verjaardag samen met 2 zusjes: DeDe en Maira. Super mooi, natuurlijk. Maar toch gaan je gedachten op zo'n dag ook naar haar 2 broertjes en 2 andere zusjes die helaas niet meer in leven zijn.... 

 

Weer een teentje minder....

 Nadat NUPHAR, voor een paar jaar terug, een teenkootje is kwijtgeraakt (aan zijn linker-voorpoot) is er nu weer een teenkootje geamputeerd van zijn rechter-achterpoot....

Schijnbaar is Nuphar erg gevoelig voor nagelbedriem-ontstekingen, en die zijn vaak al zo moeizaam (afdoende) te genezen....

Afijn, meneer is weer mooi genezen (de operatie vond 28 mei jl. plaats) de hechtingen zijn vandaag verwijderd, en hij loopt ook alweer prima op die poot... 

Nuphar 6 jaar.....

Vandaag viert NUPHAR zijn 6e verjaardag. Alweer 6 jaar..... waar blijft de tijd. De jaren gaan veel te snel.

Met de onderstaande kaart hebben we de rest van het E-nest gefeliciteerd. En natuurlijk hopen we op leuke reacties, met mogelijk een mooie foto. 

Maar nóg belangrijker: we hopen dat iedereen nog steeds blij is met zijn h(j)arige huisgenoot. En baas en hond nog steeds in goede gezondheid verkeren, en van elkaars gezelschap genieten. 

Wij zijn altijd nog blij met onze Nuphar. 

 

Sneeuw.....

 Nadat we vorig winter geen sneeuwvlokje hadden gezien, hebben we de afgelopen week zoveel sneeuw gehad.....: daar kunnen we wel weer 10 winters mee vooruit!! Ik persoonlijk ben ook niet zo van de sneeuw, vind het eventjes leuk, en mag het van mij aankomende week weer warm water gaan regenen. Maar onze honden blijven het leuk vinden. 

NUPHAR (E-nest) & CAILIN (C-nest)

Moeder en zoon: veel lol....

Maar schijnbaar zijn veel Leonbergers gek op sneeuw.... We kregen een paar leuke foto's in de mail: 

DAYKO (in Limburg) en JOCK (in Schotland) konden al wat eerder genieten van de sneeuw. 

Dayko (D-nest)

Jock (E-nest)

De foto's waren dan ook jaloers makend.... Maar het duurde niet lang of de rest kon ook meegenieten.....

BORA (D-nest)

DEDE (C-nest)

BARRY (D-nest)

Zonder sneeuw vinden we dit ook een hele mooie foto, gemaakt in de Texelse duinen:

BOYDEN (E-nest)

MAIRA (C-nest) schijnt niet zo gek te zijn van sneeuw. Terwijl haar hondse huisgenootjes buiten genieten, ligt zij liever binnen, lekker warm voor de kachel. Al moet ze daar haar kleedje vaak delen met de huiskat....

En zo hebben zij allemaal hun plezier, en wij genieten weer mee omdat zij zo genieten....

2021....

 We hebben het weer gehad. De jaarwisseling zit er op, en ondanks het feit dat er een vuurwerkverbod was afgekondigd werd er hier nog best flink geknald. En het waren niet alleen maar melkbussen die hier de hele dag door bleven dreunen.....

CAILIN doet er niet zoveel op uit, maar NUPHAR is een ander verhaal.... Hij houdt sowieso niet van harde geluiden, dus al dat geknal kan hij dan ook niet waarderen. In huis is er niets aan de hand, hij eet en slaapt zoals anders, en lijkt heel relaxed. Maar je krijgt hem met geen stok de deur uit..... Ik denk dat hij gisteren wel 14 uur lang zijn plas e.d. heeft opgehouden. Uiteindelijk hebben we hem naar buiten moeten duwen, toen het iets rustiger was, en toen liep hij ook letterlijk leeg....... Wat was hij daarna blij en opgelucht. En wij ook, want ik zag mij (eerlijk gezegd) al dweilen....

We hebben weer een heel nieuw jaar voor ons, en laten we hopen dat dit jaar een beter jaar wordt dan 2020. Maar op dit moment geldt nog steeds: Stay safe. En dat zullen we zo goed mogelijk blijven doen. Ooit komen er weer betere tijden......

Geen bericht, goed bericht......

Er gaan soms weken, zelfs maanden voorbij zonder een bericht te ontvangen van één der pups uit onze nesten. "Geen bericht, goed bericht", denken wij dan maar.....
Met de meeste pupkopers blijven we goed contact houden, soms zelfs nog na de dood van hun hond. Nu zijn Henk en ik geen types die de pupkopers in hun nek blijven hijgen om te zien of ze alles wel goed doen. Maar we vinden het uiteraard wel fijn om een beetje op de hoogte te blijven van hun wel en wee.
De afgelopen week was het echter wel raak....

 

BORA

  Eerste bericht kwam van BORA (D-nest) die pijnklachten had aan  haar heup. Bij röntgenonderzoek bleek haar heupen goed in orde, geen HD gelukkig. Maar de oorzaak zat in haar onderrug: Spondylose.... Bora wordt nu behandeld met medicatie. Daarnaast moet ze afvallen, veel zwemmen, en eventueel fysio als ze toch stijfjes dreigt te worden. De familie heeft echter goede hoop dat behandeling positief gaat uitpakken. Aan hun inzet zal het niet liggen. Bora reageert al goed op de medicatie......

BALOE

Tweede bericht was over BALOE (D-nest), die een besmetting heeft opgelopen met Giardia en ook nog een ontstoken wondje aan haar poot heeft. Ook daar heeft de familie zorgen en drukte met de behandeling...

MAIRA

 En het derde bericht kwam van MAIRA (C-nest) Bij haar is een kleine melkkliertumor geconstateerd. Zij gaat binnenkort onder het mes..... Ook dat zal weer de nodige spanning met zich meebrengen.....

Natuurlijk hopen we dat het goed komt met alle drie de dames, en leven met hun en hun baasjes mee. Dit soort berichten zijn de minder leuke kanten van het fokken, maar we zijn altijd blij dat het vertrouwen er is om ons daarin te kennen.

Gelukkig zijn er ook leuke berichten te melden.

WODAN

Zo zijn we blij dat Gijs en Sientje, na de plotselinge dood van CAYA (C-nest), deze week een nieuw huisgenootje hebben gekregen. Ditmaal een 6 jaar oude reu, luisterend naar de naam Wodan, uit de kennel van de Toogwijkhoeve. Deze lieve reu moest vanwege zeer trieste omstandigheden herplaatst worden. Nou, die zit wel goed bij Gijs en Sientje. Hun blij, wij blij.... Wij hopen dat ze nog weer wat jaren kunnen en mogen genieten van deze lieve reu....

Wie o wie???

En Annemie en Leo kunnen volgende week ook weer een nieuwe pup in hun armen sluiten. Nadat zij de dood van AMOR (C-nest) hadden verwerkt, begon het weer te kriebelen. Bij Les Trésors de Baku, een kennel vlak bij hun in de buurt, werd een leuk nestje geboren en 1 reutje werd hun toegewezen. Wij vonden het zo leuk dat wij regelmatig updates kregen van Annemie en Leo over het verloop van de nestperiode. En als de kleine man bij hun thuis komt te wonen, krijgen we daar ook vast wel foto's en berichtjes over....

Wij wensen iedereen nog een goede voortzetting van het Pinksterweekend toe. Morgen gaan de terrassen e.d. weer open. Maar lieve mensen: wees verstandig, mijdt de drukte en houdt afstand. Blijf gezond!!

Hele fijne zonnige Pinksterdagen

Taru is weer "thuis"....

Gisteren hebben we de as-bus van TARU  opgehaald. Ze is weer "thuis"...

Eén dezer dagen zullen we haar as verstrooien op ons 'Memorial-plekje'. De plek waar ook de as verstrooid is van onze vorige honden (en Oscar, onze kat)

Onze tranen zijn nog niet opgedroogd, maar het  verdriet maakt langzaam plaats voor berusting.
Echter haar gemis is nog groot....

We willen iedereen enorm bedanken voor de lieve, warme en troostrijke reacties die we hebben gekregen via mail, weblog, Facebook, telefoon en kaartjes.

Het heeft ons goed gedaan. 

En ja, waar kun je beter terecht met je verdriet dan bij mensen die weten wat het is om een dierbaar huisgenootje te moeten missen.....

In Memoriam Taru......

Thalassa Woscany 
23.11.2008 - 09.12.2019

Wij hebben maandag, toch nog onverwacht en eerder dan wij hadden gehoopt, afscheid moeten nemen van onze TARU.....

Nadat ze hele goede weken heeft gehad na haar laatste operatie, was het maandagmorgen goed mis met haar: kortademig en vooral erg benauwd wanneer ze ging liggen (dus ging ze maar weer zitten) en constateerde ik zelf een hele snelle hartslag bij haar.
Na onderzoek bij de DA werd vastgesteld dat haar hart licht vergroot was en er zat vocht rondom haar hart en in de longen. Er was sprake van een decompensatio cordis, oftewel: hartfalen.
In de hoop haar wat verlichting te geven kreeg ze vochtafdrijvende medicatie toegediend, maar helaas...

In de loop van de middag verergerde haar toestand steeds meer, kon zonder hulp van ons niet meer in de benen komen en wankelde dan vervolgens op haar pootjes. Ze was doodop....
Dat heeft ons doen besluiten om haar verder lijden te besparen, de grens was bereikt. Met pijn in ons hart hebben wij haar 's avonds laten gaan.
Ze is heel rustig ingeslapen, met haar koppie op mijn schoot, en ze bleef mij aankijken tot het laatste moment, alsof ze zeggen wilde: "Het is goed zo...".

Wij zijn enorm dankbaar dat we haar zo lang bij ons mochten hebben, maar we gaan deze dame ook vreselijk missen (dat doen we nu al) Ze heeft ons veel vreugde geschonken, mooie herinneringen die we zullen koesteren. En die herinneringen zien we gelukkig weer terug in haar dochter CAILIN en kleinzoon NUPHAR.
Ook al was Taru de kleinste van deze drie, ze laat een grote leegte achter....

Taru 11 jaar.....

Het is vandaag een blijde dag, want TARU viert vandaag haar 11e vejaardag!!
En we zijn dan ook heel dankbaar dat ze nog steeds bij ons is, mede omdat zij het afgelopen jaar twee flinke buikoperaties moest ondergaan.
In het voorjaar is haar baarmoeder verwijderd a.g.v. een acute baarmoederontsteking.
En, inmiddels al weer een maand geleden, moest haar milt verwijderd worden vanwege een tumor.

Telkens stonden we weer verbaasd hoe snel zij zich herstelde na de operatie.
Momenteel lijkt ze weer in topconditie te zijn. Ze is vrolijk, actief, ondeugend, uitdagend, en bij momenten ook weer heerlijk dwars en stoïcijns. Kortom: zoals wij dat van haar gewend waren; ze is weer helemaal "des Taru's"....

Natuurlijk blijft de vraag "hoe lang nog..." Maar laten we eerlijk zijn: hoeveel Leonbergers bereiken de leeftijd van elf jaar. En daarom genieten we nog maar extra van deze Grand Old Lady. 
We zullen ons best doen om de kwaliteit van haar leven zo goed mogelijk op peil te houden. Zodat ze nog een tijdje fijn kan geniet van haar oude dag.

We zijn dan ook blij met de ondersteunende middelen van mijn oud-collega Diane (Zima Dier en Homeopathie) 
Er zullen mensen zijn die geen waarde hechten aan homeopatische middelen, maar je staat verbaasd hoeveel positief effect het kan hebben.
Zo heeft Taru, als gevolg van haar sterilisatie, in lichte mate last van urineverlies. De sluitspier van haar blaas is wat verslapt (een regelmatig voorkomende, maar ook vervelende, bijkomstigheid na een sterilisatie) Maar met 1 x daags een snufje Caust blijft ze aardig goed droog. Wel zo plezierig voor haar.

Taru heeft inmiddels al haar nestgenootjes (9 pups) overleefd. En daarom, Wil en An, zullen we extra zuinig op haar zijn. Beloofd!!

Goed en slecht nieuws.....

Het goede nieuws is dat TARU bijzonder goed hersteld is van de operatie, momenteel zelfs vrolijker en actiever is dan voorheen... Gisteren is de hechting verwijderd, en de wond was heel goed en mooi genezen. Ze krijgt ook alweer haar op haar buik.

Maar minder leuk was het bericht dat er wel een kwaadaardige tumor in haar milt zat, een zogenaamde "Hemangiosarcoom", de meest voorkomende  milttumor.
De vraag blijft nu in hoeverre er toch metastasen verspreid zijn door de bloeding....

Afijn, mocht ze over een x-aantal maanden toch ziek worden, ascitesbuik krijgen of benauwd raken, dan weten we in ieder geval wat de oorzaak is.....


Maar zover is het nu nog niet. Momenteel genieten we nog van onze Grand Old Lady, die weer die ondeugende en alerte blik in haar ogen heeft. En ook weer heerlijk eigenwijs kan zijn, en regelmatig uitdaagt voor een spelletje. We beschouwen dit maar als 'quality time'.....