Kippen uitbreiding.....

Gisteren hebben wij ons kippenbestand maar weer eens uitgebreid. De drie oude dames (New Hampshire) zijn alweer ruim 4 jaar (evenals de haan) en ze leggen zo af en toe nog wel een eitje, maar genieten ook al een beetje van hun pré-pensioen (net als ik....😄)

En de 4 Brahma-dames zijn ook alweer ruim een jaar. Deze dames leggen overigens nog prima!
Maar binnenkort krijgen de kippen nóg meer buitenruimte, dus dan wil je toch ook wel een redelijke kippentoom zien lopen en niet hier en daar een verdwaalde kip....








Echt rasgebonden voelen we ons niet op kippengebied. Een beetje gemengd vinden we altijd wel leuk, mits het een kip is van een gemiddeld tot zwaar ras. We willen liever geen kippen die over de afrastering het vrije veld in vliegen. Je moet de boer die dit land bewerkt toch ook te vriend houden, nietwaar? En eerlijk gezegd vind ik die lekkere, dikke schommelkonten ook veel leuker om te zien....

Zes jonge hennen hebben gisteren hun intrede gedaan: 2 Koningsberger, 2 Marans en 2 Sussex.

Koningsberger

Marans

Sussex

Het verbaast mij altijd weer hoe snel die jonge hennetjes integreren in zo'n bestaande toom. Natuurlijk worden ze af en toe wel 'op hun plek gezet' door de oudere dames, maar die pikorde accepteren ze dan ook. Hun tijd komt nog wel, denken ze vast, als ze nog wat groter gegroeid zijn.

En volgens mij denkt de haan dat ook.....😏

Hun 1e nacht hebben ze nog niet doorgebracht in het nachthok, dat was waarschijnlijk nog iets te eng. Ze sliepen op de oude kerkbank in de ren. De ren is overdekt, en we sluiten deze elke avond af, dus daar zaten ze verder wel veilig en droog. En onze ervaring is dat over een paar dagen alles weer normaal zijn gangetje gaat....

De oude kerkbank in de ren

Winterse plaatjes.....

Hoewel het voorjaar van mij mag beginnen, blijft het nog maar 'winteren' hier. Ik ben niet zo van de sneeuw, maar het levert wel mooie plaatjes op.... Vooral die berijpte bomen.

Kippen.....

Nadat afgelopen winter onze twee laatste Brahma-hennetjes door ouderdom waren overleden, en we ons leven een aantal maanden kip-loos hebben doorgebracht, begon het toch weer te kriebelen.....
Het hok weer wat opgeknapt en ons de vraag gesteld: gaan we weer voor Brahma's of nemen we een ander soort. Het maakte mij niet zoveel uit, als het maar rustige kippen zouden zijn, met van die gezellige dikke schommelkonten, en vooral geen "vliegkippen" gezien de hoogte van onze afrastering....

En toen kwamen we op de site van de New Hampshire Kip, een voor ons totaal onbekend ras, maar (zo te lezen) zeer gewaardeerd door de houders en de liefhebbers van deze kip. Rustig, vriendelijk, snel tam, sterk en, eenmaal volwassen, niet in staat hoog te vliegen (te zwaar) En in Friesland had iemand hennen en hanen te koop!!
Dus Henk toog afgelopen donderdag richting Friesland (waar zo'n vrije dag wel niet goed voor kan zijn) en kwam met 8 jonge hennetjes en 1 haan terug.

De 1e dag (donderdag) hebben we het toompje nog binnen gehouden, om te wennen aan het hok. De voer- en waterbak hadden ze al snel gevonden. En vrijdag, gisteren dus, hebben we het buitenluikje geopend. Maar denk nu niet dat ze allemaal enthousiast de buitenlucht inrenden, o nee....
Voorzichtig stak er af en toe een kippenkopje naar buiten, en uiteindelijk waren er twee waaghalzen die wat verder naar buiten durfden te lopen, angstvallig gadegeslagen door de rest om te zien of die twee het wel zouden overleven.....

Maar vandaag ging het al wat beter, 7 van de 9 liepen al voorzichtig wat buiten het hok te scharrelen, maar nog niet té ver van het veilige hok vandaan. En die andere twee zullen morgen wel volgen. Als ze eenmaal de smaak te pakken hebben....
Het deed mij denken aan pups die voor het eerst naar buiten mogen, en dan ook schoorvoetend hun eerste stapjes over de drempel zetten. Maar hebben ze eenmaal de geneugten van het buitenleven leren kennen, dan willen ze nauwelijks meer naar binnen....

De Haan, in wording.......(moet nog groter groeien)

We zullen nog even moeten wachten tot de hennetjes gaan leggen,
ze zijn nog jong (19 weken) 

Maar ik kan mij daar nu alweer op verheugen. 

Geen ei zo lekker dan zo'n vers geraapt eitje van eigen kippen.... 

Graads jarig.....

We weten niet precies op welke datum GRAADS geboren is, maar het moet ergens in de eerste week van april zijn geweest, en dat is inmiddels alweer 15 jaar geleden!!

Vorig zomer hadden we nog het idee dat Graads "zijn langste tijd" had gehad. Nou heeft hij dat natuurlijk ook wel, want deze varkentjes worden gemiddeld maar zo'n 15 jaar oud. Maar vorig zomer hadden we niet gedacht dat hij zijn 15e verjaardag zou halen.... Wat dat toen geweest is?? Misschien toch de warmte??

Momenteel loopt hij weer vlotter, minder stram, ligt weer regelmatig te genieten in het zonnetje (als deze er is) en scharrelt weer meer rond. En hij is nog steeds gek op paardenbloemen....

Graads 14 jaar.....

              

Onze GRAADS is inmiddels 14 jaar oud, en alweer zo'n anderhalf jaar "single". We hebben niet gemerkt dat hij zijn zus DIKA erg heeft gemist na haar dood, en echt alleen was/is hij ook niet. Regelmatig houdt één van de Chicken-lady's hem gezelschap, jawel....zelfs 's nachts.....
Mis ik een kip wanneer ik het kippenhok wil afsluiten, dan zit deze dame tien tegen één gezellig bij Graads in het stro. En dat laat ik dan maar zo: achter die brede rug van Graads overkomt haar niets.
Nu de dames alweer een tijdje haan-loos door het leven gaan, beschouwen ze Graads misschien wel als hun grote knuffelhaan.....??

Maar Henk en ik hebben de laatste tijd wel het gevoel dat Graads de langste tijd hier heeft rondgelopen.... Ik zal hem t.z.t. meer gaan missen dan Dika, vrees ik (weet ik eigenlijk wel zeker.....)

Samen, ja gezellig.....

Samen met CAILIN en TARU.....

grazen, appeltjes zoeken en even aan elkaar snuffelen.... 

GRAADS vindt het allemaal best. 

 

Verdraagzaamheid ten top, van beide kanten.

Graads 13 jaar.....

We weten niet precies op welke dag, maar het was in de eerste week van april 2000 dat GRAADS (en ook zijn overleden zus DIKA) geboren is. Dat betekent dat Graads inmiddels 13 jaar oud is!!

Tot op heden lijkt het hem niet te deren dat hij alweer een half jaar "single" is. Hij genoot vandaag van het zonnetje, en had zelf het nodige stro uit zijn hok buiten uitgespreid als een heerlijk ligbed. Waarop de kippen hem af en toe ook gezelschap komen houden.

Ter ere van dit heugelijke feit nog wat oude foto's opgezocht:

Graads en Dika als biggetjes van plus minus 3 maanden oud. Samen met SHERWIN (liggend) en een half jaar oude NYMRAH.

Mei 2002: Ik helemaal in stijl (toneelkleding)

Ook nu nog kan Graads een dergelijke massage enorm waarderen

Knabbel en Babbel....

In mijn blog van 3 december vorige jaar deed ik al melding van een "vreemde vogel" op onze vogel-voeder-tafel. Nou, inmiddels weten al drie van die Knabbel&Babbels deze "Place To Be" te vinden..... De vetbollen waren niet meer aan te slepen!! Ze gingen er gewoon vandoor met complete vetbollen, nog helemaal in het netje... Dat verdiende dus een andere strategie!

De vetbollen hangen nu op rij aan een heel dun draadje: voor de vogels geen probleem, maar voor de eekhoorns net te dun. Ze hebben het wel geprobeerd, maar zagen er toch al snel van af.

Als troost hebben wij voor hun een speciaal eethuisje aangeschaft. Het duurde een paar dagen voordat ze het systeem door hadden, maar inmiddels wordt er dagelijks wat lekkers gescoord. En het blijft voor ons leuk om naar te kijken....

Eerst goed kijken of er geen kapers op de kust zijn, die de kunst af kunnen kijken......: 

......dan duw je vervolgens met je koppie de klep omhoog......:

.......en smullen maar!!!!!

Vreemde vogel.....

Zodra de vorst weer in het land is, opent Henk zijn "Haute Cuisine" voor de vogels. Er wordt weer vet gesmolten, en dit wordt vermengd met zaad, zodat de voerpaal (zie hiernaast) weer gevuld kan worden met een voedzaam hapje. Ook worden er tassen vol vetbollen en pinda-netjes gekocht, en opgehangen. En dan is het weer genieten geblazen van die vrolijke drukte rondom de voederplaats.

Echter na een paar dagen waren de eerste vetbollen al  weer op. "Tjonge", was Henk zijn reactie: "Die vogels konden wel uitgehongerd zijn", en hing vervolgens weer nieuwe bolletjes op.

Vanmorgen zat ik achter mijn kopje koffie, en keek naar het schouwspel buiten, en ziedaar.....: een héle vreemde vogel op het voederplankje!
Knabbel (of was het Babbel??) liet zich eerst de pindakaas goed smaken. Pindakaas mét stukjes noot, wat wil je als eekhoorn nog meer...  
Wanneer je de foto hiernaast vergroot (d.m.v. een muisklik) zie je pindakaas nog op zijn neus zitten......

Daarna ging hij door met het "hoofdgerecht".....
Toen werd het dus duidelijk waarom die vetbollen zo snel verorberd waren. Blijkbaar zijn het niet alleen vogels die van zo'n lekker hapje houden. Ook deze "rode rakker" deed zich te goed aan al dat lekkers.... Prachtig, toch?

Graads....

Graads

Na de dood van DIKA hebben we heel veel lieve reacties gehad, via weblog, facebook en mail, en dat deed ons goed. Daarvoor dus onze dank.

En regelmatig kwam ook de vraag hoe het nu met GRAADS verder zou gaan?? Zou hij het redden in zijn eentje?? Zou hij Dika niet te veel gaan missen??

Nou, eerlijk gezegd, hebben wij het gevoel dat hij Dika niet zo vreselijk mist. Sterker nog: ik heb het idee dat hij het stiekem wel mooi vindt zo..... Hij heeft alle aandacht van ons voor zich alleen, en krijgt nu ook nog een beetje extra aandacht, omdat hij zo alleen is.... Trouwens, echt alleen is hij niet. Overdag houden de kippen hem gezelschap.

Dzjanga

Wie Dika zeker niet zal missen, is onze DZJANGA. Om de één of andere reden had zij een hekel aan die snibbige knorrepot..... Zodra Dika iets te dicht langs het gaas liep, kon Dzjanga het niet laten om op haar af te rennen, en dan met zo'n fel,  hysterisch hoog blafje. Dat moest minstens 1 x per dag gebeuren. Maar Dika was nooit bijzonder onder de indruk van deze "aanvallen". Dzjanga deed dit ook alleen bij Dika, nooit bij Graads. Ik vermoed dat Dika haar ooit een keer letterlijk bij de neus heeft gehad....

Hoezo, minder wespen.....

Met stijgende verbazing luisterde ik deze week naar het bericht, in het journaal, dat er momenteel minder wespen zijn dan voorgaande jaren, a.g.v. de weersomstandigheden in het voorjaar en vroege zomer.

Hoezo, minder wespen? Laten ze eens een kijkje komen nemen bij ons, of hebben soms alle die wespen zich verschanst in onze tuin….??
Onze fruitbomen worden werkelijk geterroriseerd door die akelige "jongens in hun boevenpakjes". En wij hebben het nakijken, want al ons fruit verdwijnt in hun gulzige maagjes. De appels zijn al compleet uitgehold voordat ze op de grond vallen, en van de pruimen vinden we alleen nog de pitten…..

Het grasveld is voorlopig verboden terrein voor onze honden, want daar kruipen de "prikkebeesten" rond die compleet dronken zijn van het vruchtensap, en nauwelijks meer in staat zijn om te vliegen, maar nog wel om te steken, vrees ik.

Henk is deze week nauwelijks ontsnapt aan een aanval. Wij dachten, in onze argeloosheid, dat de kust wel veilig zou zijn zodra het donker was. Die krengetjes moeten toch een keer gaan slapen, nietwaar??
En ja, slapen doen ze...., maar dan wel op elkaar gestapeld in zo’n uitgeholde appel!!
Toen Henk de gevallen appels bij elkaar wilde harken (voor de composthoop) vlogen ze massaal op. Ze houden er kennelijk niet van wanneer hun slaap verstoord wordt…..
Gelukkig vlogen ze allemaal richting de buitenlamp, boven de achterdeur (en die zat gelukkig dicht….) en kon Henk zijn vege lijf redden door te sprinten naar een andere deur, om zo ons huis weer in te komen.

En nou lees ik op internet dat de massale uittocht (lees: overlast) nog moet komen in september. Weliswaar, wat later dan normaal, verlaten er dan nog heel wat wespen hun nesten om hun "nieuw gebreide truitjes" te komen showen op de catwalk…..

 

Dat wordt dus ramen dicht, en zandzakken voor de deur!!!

Mais all around us.....

Het is maar goed dat Henk en ik geen last hebben van claustrofobie, want we zijn ons uitzicht volledig kwijt.... Dit is schijnbaar een prima weertje voor mais, want het staat manshoog om ons huis.
In al de jaren dat wij hier wonen is het voor het eerst dat we "ingesloten" zijn door mais.
Ach, het heeft ook wel wat....

Nieuw gras, heerlijk......


Graads en Dika van de Olde Witte zijn inmiddels al weer 12 jaar.....

Dika

Broer en zus moesten even wachten voordat het nieuw ingezaaide gras weer graasbestendig was, maar nu mocht het dan gebeuren.

DIKA was de eerste die in de gaten kreeg dat het gaas weggehaald was. Ze liet zich die malse jonge sprieten gelijk goed smaken.

Graads en Dika

GRAADS, wat voorzichtiger (of dommer??), durfde het nieuwe stukje groen eerst nog niet zo goed te betreden, maar kon uiteindelijk de verleiding niet weerstaan. Bang dat hij is dat zijn zus alles opeet....


En natuurlijk mochten de haan en de kippen ook gezellig een snaveltje meepikken.... Dat worden dus weer gras-eitjes!

Kringloop.....

Nu het weer voorjaar is en de honden hun vacht "er weer uit gooien" hebben wij weer haren in overvloed. En wie daar erg blij mee zijn?? De vogels!!!
Dus hebben we weer een korfje opgehangen, volgepropt met hondenhaar. En dat vindt gretig aftrek bij onze gevleugelde vrienden. Ideaal nestmateriaal.
Natuurlijk zijn niet alle vogels zulke handige acrobaten, maar wat er op de grond valt, daar gaan de andere vogels mee vandoor....

Cailin ziet ze vliegen…..

Het was dat CAILIN zo hevig geïnteresseerd omhoog zat te kijken, waardoor wij ook in de gaten kregen dat er iets ‘vreemds’ aan de hand was in onze kamer. En jawel, er vloog een vogeltje door onze kamer, een Winterkoninkje die mogelijk op zoek was naar zijn (of haar?) koninkrijk…..? Wat mij betreft mag dat koninkrijk nog wel eventjes wegblijven, want deze lente-temperaturen bevallen mij prima.

Maar op een één of andere manier was dit diertje onze kamer binnengevlogen via een openstaand klapraampje, en die vogeltjes zijn zó klein en zó licht in gewicht dat je zelf de vleugeltjes niet hoort klapperen tijdens hun vlucht.

Zó klein......

Na de nodige pogingen wist Henk het vogeltje te vangen, en hebben we deze dame of heer met klem aangeraden om eerst een nestje te gaan maken, en voor nageslacht te gaan zorgen, voordat de winter weer zijn intrede gaat doen……