In Memoriam Cailin.....

 Afgelopen vrijdag hebben we dan toch afscheid moeten nemen van onze CAILIN. 's Morgens nog vol trots de ontvangen Grey Muzzle Award gepubliceerd op Facebook, en 's middags moeten beslissen dat het echt niet meer ging.... Zo snel kan het gaan. 

We zagen haar de laatste dagen fysiek wel achteruitgaan, maar vrijdagmiddag kregen we het gevoel dat het leven lijden werd voor haar, en dat ze pijn had (ze begon te kreupelen met haar linker voorpoot) Hoe moeilijk wij het ook vonden, dit was voor ons de reden om het besluit te nemen. Haar koppie wilde nog wel, maar haar lijf was op. 's Avonds is Cailin heel rustig ingeslapen, het was goed zo....... 

Toen ons C-nest was geboren, had Henk al snel een zwak voor het teefje met het rood/witte bandje. Zij werd dan ook al snel 'zijn meisje', en dat is ze ook altijd gebleven. Daaraan dankt zij ook haar roepnaam: Cailin is een Ierse meisjesnaam en betekent 'meisje'.  

Cailin groeide op met ZABRI, DZJANGA en natuurlijk haar moeder TARU. Het werd ons al snel duidelijk dat het wel een dametje was met een eigen willetje. In haar ogen was niet Zabri maar haar moeder nr. 1, en beschouwde zij zichzelf gemakshalve als nr. 2 in de roedel. Dan moest ze er even weer aan herinnerd worden dat de rollen toch net iets anders verdeeld waren in de groep.....

En 4 jaar later, in 2015, werd ze zelf de trotse moeder van ons E-nest. En daarmee schonk ze ons een heel mooi cadeau: haar zoon NUPHAR. Op de foto ligt hij vooraan met het paarse bandje.

In hetzelfde jaar, een aantal maanden na de geboorte van haar nest, overleden Zabri en Dzjanga vrij snel na elkaar. En toen hadden we drie generaties in huis: Oma Taru, dochter Cailin en kleinzoon Nuphar. Wij vonden dat heel bijzonder om mee te maken. 

In 2019 kwam hier een einde aan door de dood van Taru. Vanaf dat moment was het alleen nog moeder en zoon. En ook al was ze een stuk kleiner dan Nuphar, toch wist ze zoonlief nog prima onder de duim te houden. 

Echter de laatste tijd werd er niet meer zoveel gespeeld. We moesten Cailin ook een beetje in bescherming nemen, want Nuphar kan, hoe goed bedoeld ook, nogal lomp zijn in zijn spel. En Cailin stond niet meer zo stevig op haar benen. 

En nu hebben we ook afscheid moeten nemen van deze mooie dame, want mooi was ze tot op het eind. Onze DA maakte de opmerking dat ze nog zo mooi in haar vacht zat, en ook de gastvrouw van de dieren crematorium vond Cailin er nog prachtig uitzien. Maar mooi of niet, ze was vooral erg lief en aanhankelijk. Veel daarvan heeft ze doorgegeven aan Nuphar. 

Geboren in onze handen, gestorven in onze armen, voor altijd in ons hart....

Maar wat gaan we haar missen.

Vandaag hebben wij haar as weer opgehaald, en strooien we dit uit bij de anderen in ons Memorialhoekje...

 

Grey Muzzle Award....

En daar is ie dan, vandaag ontvangen: de Grey Muzzle Award voor onze 12-jarige dame.  

We kregen dit keer een dubbel exemplaar, omdat we eigenaren én fokkers zijn van CAILIN. 

Natuurlijk zijn we trots, maar het is ook wel een kwestie van geluk hebben. En daar zijn we dankbaar voor. Veel Leo's halen helaas de dubbele cijfers niet. Ons is wel eens gevraagd wat wij eraan doen dat onze honden zo oud worden. Ons antwoord: niets bijzonders. En misschien is dat wel de reden......

Cailin 12 jaar......

 En vandaag mogen wij het dan beleven:

 CAILIN wordt 12 jaar!!!! 

Helaas geen nestgenootjes meer die dit met haar mee kunnen vieren. Cailin is nog de enige in leven zijnde 'pup' van ons C-nest (Thalassa Woscany 'TARU' -X- Umberto Ligocka Wataha)

Voor ons is dit de 2e keer dat één van onze eigen Leo's de 'Grey Muzzle Award' leeftijd bereikt. Wij beseffen terdege dat wij ons gelukkig mogen prijzen met dit feit. Maar je zou toch wensen dat dit ooit weer een normale leeftijd wordt voor de Leonberger.

Wij beseffen echter ook dat het afscheid steeds dichterbij komt. De jaren gaan inmiddels wel tellen bij Cailin. Dat koppie van haar doet het nog prima, behalve dan haar ogen: ze ziet niet meer zo scherp. Maar oren en neus werken nog uitstekend!!  En altijd nog te porren voor een lekker hapje. De maaltijden en tussendoortjes zijn voor haar de kleine hoogtepuntjes van de dag.

Maar haar lijf wordt strammer, de achterhand zwakker, opstaan kost meer moeite en het lopen gaat wat langzamer. Hoewel, af en toe probeert ze nog een vreugdesprongetje te maken....... En haar nieuwsgierigheid wint het vaak nog van de lichamelijke ongemakken: toch nog even kijken wat er aan de hand is, want stel je voor dat je iets mist....

Wij gaan genieten van elke dag dat Cailin nog bij ons is.

 

In Memoriam Maira.....

 

Vanmorgen kregen wij het verdrietige bericht dat MAIRA was ingeslapen. Maira was een teefje uit ons C-nest, een zusje dus van onze CAILIN en deze 2 zusjes hebben samen nog hun 11e verjaardag mogen vieren. En nu heeft Cailin de twijfelachtige eer dat ze al haar nestgenootjes heeft overleefd..... 

Natuurlijk zijn we dankbaar dat de familie zo lang van hun Maira heeft mogen genieten, maar we weten ook dat ze behoorlijk gemist zal worden. Maira had een speciaal plekje in hun hart: hun 1e Leonberger (inmiddels hebben ze er meer) en qua karakter een schot in de roos. Maira vond alles en iedereen lief en aardig en was voor de kleinkinderen, die naast hun wonen, een grote troostbeer. 

Toen wij in 2011 ons C-nestje kregen, en melding hadden gemaakt dat we nog voor 1 teefje een Gouden Mandje zochten, dachten Jenny en Wim (toen zij dit bericht lazen): "Nu of nooit", en belde ons gelijk met de vraag of zij aanspraak mochten maken op deze pup. Bij de kennismaking klikte het gelijk tussen hen en ons, en ons voorgevoel heeft ons niet bedrogen. Maira heeft een fantastisch mooi leven gekregen bij hen. 

Ze groeide op met meerdere honden en katten, en er was altijd wel een kleinkind aanwezig om mee te spelen en te knuffelen, en met een trimsalon aan huis kreeg ze ook de nodige aandacht voor haar uiterlijk. Maira werd dan ook gekscherend "de koningin" genoemd. 

De laatste tijd ging het fysiek niet meer zo goed, Maira kreeg steeds meer moeite om in de benen te komen. En zondag ging het echt mis tijdens de wandeling. Ze zakte door haar achterhand, en met veel moeite en inspanning hebben ze haar nog thuisgekregen. Met de DA hebben ze bekeken of er nog iets te doen viel aan de artroseklachten, ook nog wat geprobeerd om het te verlichten, maar dat bleek niet voldoende... Het was moeilijk om de beslissing te nemen, want Maira was nog zo helder in haar koppie en aan haar eetlust mankeerde ook nog niets. Ze hebben haar die laatste dag dan ook vreselijk verwend met allerlei lekkere hapjes. Maar uiteindelijk werd er toch voor gekozen haar niet langer te laten lijden.....

Het was i.e.i. de bedoeling om haar te laten cremeren, maar daar was een kleinzoontje het niet mee eens. Het idee dat Maira "in de brand gestoken" zou worden..... Dat mocht niet gebeuren. Maira krijgt nu een graf op eigen terrein, en misschien wel onder de perenboom. Want als er iets was wat Maira heerlijk vond, dan was het wel zo'n heerlijk sappig peertje....

Een heerlijke peer als taartje...

Wij weten hoeveel verdriet de familie heeft om het verlies van hun dierbare Maira, maar gelukkig hebben ze Tess, Junah en Suus nog. Deze harige huisgenoten verzachten het gemis misschien. En Henk en ik willen hun enorm bedanken voor alle liefde en zorg waarmee ze Maira omringd hebben. 

Foto gemaakt toen ze 11 jaar oud was.

 

Update Cailin.....

 Het gaat goed met onze Grand Old Lady. Ze is goed hersteld van de operatie. De hechting is verwijderd en de wond goed genezen.

Achteraf bezien heeft ze hier al veel langer last van gehad, want inmiddels valt het op dat ze weer veel vlotter en zelf speelser reageert.

Zo zie je maar weer.... Leeftijd kan soms een gevaarlijke valkuil zijn. Je geeft al snel de leeftijd de schuld wanneer het allemaal wat minder wordt. "Ze wordt een dagje ouder", denk je dan....

Spannende dagen......

..........hebben wij beleefd met onze Grand Old Lady CAILIN. Tijdens de laatste dagen van haar loopsheid begon zij ineens veel te drinken en ten gevolge daarvan ook héél veel te plassen. Dat laatste ook in huis en dan ben je blij met plavuizen op de vloer. Grote plassen hebben wij moeten opdweilen.... Maar de alarmbellen begonnen bij ons ook flink te rinkelen. 

Donderdag j.l. de DA-praktijk gebeld en kon ik 's middags langs komen met Cailin. Helaas had onze eigen DA een dagje vrij (wat ik haar ook van harte gunde) maar kregen we dus een vervangster. Zij dacht net als ik aan een baarmoederontsteking, maar zó snel al na de loopsheid....? Een ECHO moest uitkomst bieden. Echter die ECHO gaf niet zo'n duidelijk beeld. We zagen iets, bolvormige schaduw, wat mogelijk op een cyste kon wijzen, of een tumor..... Misschien wel een tumor bij de urineblaas.... Deze waarneemster gaf eerlijk toe dat zij niet zo sterk was in het lezen van ECHO's. De assistente besloot toen om telefonisch contact op te nemen met onze eigen DA. Omdat Cailin totaal geen zieke indruk maakte werd besloten om even wat bloed af te nemen voor onderzoek, o.a. op suiker, en of ik dan de volgende dag om 10.00 terug kon komen. Dan was onze eigen DA er weer. Ik durfde dat wel aan, want mocht de nood toch hoger worden, dan was ik snel genoeg weer in de praktijk. En eenmaal weer thuis liet Cailin zich haar (vlees-)maaltijd heerlijk smaken, en zijn we rustig de nacht ingegaan.

Maar de volgende ochtend stond ik wel op met een knoop in mijn maag.... Wat gaan ze ontdekken? Wat gaan ze zien? Moeten we een moeilijke beslissing nemen? Wordt dit haar laatste dag? Van alles spookt er dan door je kop..... Eenmaal weer in de praktijk zag onze eigen DA al snel wat er aan de hand was. Wél de baarmoeder!! En die bolvormige schaduw bleek een zakje met pus te zijn.... Een keuze hadden we niet, alleen operatie en verwijdering van de baarmoeder was de oplossing. Jeetje, denk je dan, de dame is ruim 11, kan ze dit nog aan, gaat ze dit overleven. Garanties krijg je niet.... 

Onze oude dame blijkt een bikkel te zijn, een echte Ouwe Taaie. Ze heeft de operatie prima doorstaan, gelukkig geen cystes of enge tumoren, en kwam ze in de namiddag weer thuis. Vandaag eet ze alweer en lijkt zij het hele avontuur allang weer vergeten. Henk en ik, wij verbazen ons er telkens weer over hoe snel een hond zich herstelt na zo'n ingreep. Daarmee vergeleken zijn wij mensen toch maar zielige kneusjes.....

"Ster op het doek".....

We kregen nog een kort berichtje van de familie van DeDe:

Ze werden verrast door vrienden die van de laatste foto van DeDe een schilderij hadden gemaakt. En dat wilde de familie ook met ons delen.

Dit zijn altijd waardevolle zaken, zo'n blijvende herinnering aan een dierbare hond. 

Hun "Ster op het doek"..

De jarige C-zusjes.......11 jaar!!

 

Vandaag vieren MAIRA (fam. Spijker) en onze CAILIN hun 11e verjaardag!! De beide zusjes zijn nu de enige twee uit dit nest die deze leeftijd behalen. 

Natuurlijk denk je op zo'n dag ook aan de overleden nestgenootjes, en ditmaal ook vooral aan DeDe die pas geleden is overleden. We weten vast dat haar familie vandaag voor haar ook nog wel een kaarsje zullen branden. 

Maar goed, ook wij beseffen terdege dat dit waarschijnlijk de laatste verjaardag zal zijn van deze 2 zusjes. Hoewel ze allebei nog steeds genieten van de kleine dingen om hun heen, alles in hun koppies nog goed is, het eten nog steeds goed smaakt, komen toch ook de lichamelijke kwaaltjes om de hoek kijken. De jaren gaan tellen.......

Maar ze zijn er nog!! En elke dag erbij voelt als een cadeautje. 

CAILIN (foto is gisteren gemaakt)

DeDe overleden.....

Gisteren kregen wij het trieste bericht dat DEDE  overleden is. 

Ze had de laatste dagen last van een  gezwollen buik, hield vocht vast. Na bloedonderzoek en ECHO organen werd geconstateerd dat haar hart deels erg groot was, niet goed werkte (mogelijk ook ontstoken hartkleppen) en daardoor geen goede bloedsomloop en ophoping van vocht in buik en longen.

 Ingrijpen was geen optie meer, dit zou hooguit een paar dagen verlichting en uitstel geven. Daarom heeft de familie de moedige beslissing genomen haar in te laten slapen, en is DeDe super rustig heengegaan.

Spijtig dat haar hart het niet meer aankon, want in haar koppie was alles nog oké. Daarmee toonde ze nog altijd haar karakter en haar ondeugd. Ze bleef ook tot het einde toe nieuwsgierig, wilde niets missen. 

En nu is het stil geworden in huis, ze missen haar enorm. Gelukkig kunnen ze teren op de vele mooie herinneringen aan DeDe. Vanaf het begin een innemende schat, superlief en enorm ondeugend, en hun beauty-queen (zoals de familie haar beschrijft)

Het begin van een nieuw avontuur....

Tussen deze twee foto's liggen bijna 11 mooie hondenjaren. 

Wij zijn de familie erg dankbaar dat zij DeDe zo'n mooi leven hebben gegeven en haar hebben omringd met al hun liefde en aandacht. 

Op haar laatste dag.... 

Wij wensen de familie héél veel sterkte toe met het gemis van DeDe.

 

DeDe.....

 

Van de familie van DeDe kregen we een mail met foto's en de vraag of wij nog goede tips hadden t.a.v. de warmte momenteel. 

Bij DeDe gaan, net als bij onze CAILIN en haar andere zusje Maira, de jaren tellen. De drie dames hopen in augustus hun 11e verjaardag te vieren. En die warmte momenteel is niet prettig voor onze Leo's en al helemaal niet voor onze oudjes.

Natuurlijk had ik nog wel wat tips. En met dat ik deze blog schrijf, begint het te onweren en te regenen. HEERLIJK!!! Dat is hopelijk de beste afkoeling....

Maar wat ik zo mooi vind, en dat past ook echt bij deze familie, is dat zij vluchtelingen uit Oekraïne opvangen. Een aantal vrouwen met hun kinderen. Diep respect..... En allemaal zijn ze dol op DeDe.....

DeDe aan de wandel met één van de Oekraïnse kinderen

Maira....

 

Afgelopen week, dinsdag om precies te zijn, op bezoek geweest bij Jenny Spijker, met de bedoeling haar fokplannen met hun jongste Leo-dame door te praten. Het ligt dan ook in de bedoeling dat ik haar ga helpen bij een eventuele bevalling.

Helaas is Junah 2 x leeg gebleven na een dekking met KOBUS. Jenny baalde daar stevig van, had graag nog weer een nazaat van Notus-Me willen hebben. Maar na 2 x mis is het goed om een andere reu te gaan zoeken. 

Jenny heeft al een reu op het oog, maar dat gaan we nu nog niet verklappen. 

Voor mij ook leuk om MAIRA weer even te zien. Een dametje uit ons C-nest en een zusje van onze CAILIN. Deze twee en hun zusje DeDe zijn de enige nog in leven zijnde "C-pups", inmiddels 10,5 jaar oud!!

De jaren beginnen te tellen, maar Maira lijkt nog heel tevreden te zijn met haar leventje, ook al gaat het opstaan en lopen wat strammer. De familie Spijker hoopt dat Maira nog even bij hun blijft..... (wij ook)

Kerstgroetjes.......

 We kregen van een aantal "pups" leuke kerstgroetjes: 

BARRY (D-nest)

DeDe (C-nest)

Een prachtige tekening van LOLA (D-nest) en links-boven haar jongere huisgenootje Elsa. 

KOBUS (D-nest)

DeDe viert haar feestje....

 Nog een paar leuke foto's van DeDe, die (zo te zien) haar eigen feestje viert.... 

En dat mag ook als je tien geworden bent....

C-zusjes 10 jaar.....

Vandaag viert CAILIN haar 10e verjaardag. We zijn dankbaar en blij dat zij deze leeftijd heeft behaald, want om ons heen zie je soms net iets té vaak jongere Leo's "wegvallen"....

Maar ons oude dametje laat ook wel zien dat de jaren beginnen te tellen... Ze wordt wat strammer bij het opstaan, slaapt meer en dieper, heeft wat last van licht urine verlies, en haar gebit is ook niet meer helemaal wat het geweest is.... Maar ach, het eten smaakt haar nog goed, ze kan af en toe nog lekker uit haar dak gaan, en is haar zoon NUPHAR nog steeds de baas...

 Maar die momenten van spel worden wel steeds korter. En daarna is ze dan ook erg gesteld op haar rust.....

Cailin viert deze verjaardag samen met 2 zusjes: DeDe en Maira. Super mooi, natuurlijk. Maar toch gaan je gedachten op zo'n dag ook naar haar 2 broertjes en 2 andere zusjes die helaas niet meer in leven zijn.... 

 

Sneeuw.....

 Nadat we vorig winter geen sneeuwvlokje hadden gezien, hebben we de afgelopen week zoveel sneeuw gehad.....: daar kunnen we wel weer 10 winters mee vooruit!! Ik persoonlijk ben ook niet zo van de sneeuw, vind het eventjes leuk, en mag het van mij aankomende week weer warm water gaan regenen. Maar onze honden blijven het leuk vinden. 

NUPHAR (E-nest) & CAILIN (C-nest)

Moeder en zoon: veel lol....

Maar schijnbaar zijn veel Leonbergers gek op sneeuw.... We kregen een paar leuke foto's in de mail: 

DAYKO (in Limburg) en JOCK (in Schotland) konden al wat eerder genieten van de sneeuw. 

Dayko (D-nest)

Jock (E-nest)

De foto's waren dan ook jaloers makend.... Maar het duurde niet lang of de rest kon ook meegenieten.....

BORA (D-nest)

DEDE (C-nest)

BARRY (D-nest)

Zonder sneeuw vinden we dit ook een hele mooie foto, gemaakt in de Texelse duinen:

BOYDEN (E-nest)

MAIRA (C-nest) schijnt niet zo gek te zijn van sneeuw. Terwijl haar hondse huisgenootjes buiten genieten, ligt zij liever binnen, lekker warm voor de kachel. Al moet ze daar haar kleedje vaak delen met de huiskat....

En zo hebben zij allemaal hun plezier, en wij genieten weer mee omdat zij zo genieten....

DeDe....

Via de mail kregen we hartelijke Nieuwjaarswensen van DEDE en haar familie: 

"Hier alles prima. DeDe wordt grijzer, wat wil je als je 9 bent....😊. Wel last -bij vlagen - van een kruisband. Proberen dat ze ‘m een beetje spaart (lopen minder) Aan de andere is ze al eens geopereerd; is toen goed gekomen. Nu wordt ze wel zwaarder, maar ze is nog altijd even levendig en onstuimig...."

Natuurlijk hopen wij ook dat het goed blijft gaan......

Een mooie foto van de dame was bijgesloten bij de mail. Wat mij opviel is dat DeDe steeds meer op onze CAILIN begint te lijken. Terwijl DeDe als jonge hond echt een buitenbeentje was i.v.m. de zusters uit haar nest.

Cailin en haar 2 zusjes (Notus-Me C-nest) 9 jaar......

Vandaag viert CAILIN haar 9e verjaardag, tezamen met haar 2 zusjes uit ons C-nest. Natuurlijk zijn we blij dat onze Cailin deze leeftijd heeft bereikt, en voor zover we kunnen zien en nagaan in redelijk goede gezondheid. Dat geldt gelukkig ook voor Maira en DeDe.

Maira (links op de foto) werd vanmorgen alweer verwend met een heerlijk hapje.

 Ze is stapelgek op peren, en zo te zien haar huisgenootjes ook......

En ook van DeDe wordt alle dagen genoten door haar huisgezin. 

Ze is lief en ondeugend tegelijk.....

Toch zijn we de overleden nestgenootjes niet vergeten. 

                       In ons hart brandt nog steeds een kaarsje voor Sofie, Kayne, Amor en Caya. 

Ook Anja en Bert zenden hun felicitaties naar de jarige oude dames, 

ook in gedachten van Pa Umberto.