Indien U op deze weblog informatie en/of foto's tegenkomt over / van Uzelf, en U vindt dit niet wenselijk in verband met Uw privacy,
geeft dit dan aan ons door en wij verwijderen het direct.

zondag 10 november 2019

Jonge Hondendag....



Gisteren, samen met Mieke en Duke, naar de Jonge Hondendag geweest. Het is even een stukje rijden naar Zaltbommel, maar ach: al kletsend (en dat kunnen wij allebei héél goed..) gaat de tijd snel. En als je dan ziet dat er zelfs een reu-eigenaar met een vader-hond uit Tsjechië is gekomen......, waar zeuren we dan over!

En het werden hele gezellige uurtjes. En natuurlijk voor mij een heerlijk weerzien met Margreet en KOBUS. Hem ook even weer lekker kunnen knuffelen. En ik deelde natuurlijk ook de trots van Margreet. Want voor Kobus was het zijn eerste kennismaking met zijn nazaten uit zijn 2e nest. En daar hoefde hij zich niet voor te schamen! Leuke vrije pups, die er goed uitzagen.
Helaas waren ze net een dag te jong om officieel deel te nemen aan de keuringen. Maar desondanks waren toch 7 van de 12 pups gekomen om elkaar terug te zien, en voor een greeting en meeting met Papa. En, ook niet onbelangrijk, een mooi socialisatie moment.



Je ziet Duke denken: "Word ik ook zo groot...."?



dinsdag 5 november 2019

Goed en slecht nieuws.....

Het goede nieuws is dat TARU bijzonder goed hersteld is van de operatie, momenteel zelfs vrolijker en actiever is dan voorheen... Gisteren is de hechting verwijderd, en de wond was heel goed en mooi genezen. Ze krijgt ook alweer haar op haar buik.

Maar minder leuk was het bericht dat er wel een kwaadaardige tumor in haar milt zat, een zogenaamde "Hemangiosarcoom", de meest voorkomende  milttumor.
De vraag blijft nu in hoeverre er toch metastasen verspreid zijn door de bloeding....

Afijn, mocht ze over een x-aantal maanden toch ziek worden, ascitesbuik krijgen of benauwd raken, dan weten we in ieder geval wat de oorzaak is.....


Maar zover is het nu nog niet. Momenteel genieten we nog van onze Grand Old Lady, die weer die ondeugende en alerte blik in haar ogen heeft. En ook weer heerlijk eigenwijs kan zijn, en regelmatig uitdaagt voor een spelletje. We beschouwen dit maar als 'quality time'.....



zondag 27 oktober 2019

Toeval.....??


“Toeval bestaat niet”, wordt wel eens gezegd. Daar geloof ik ook steeds vaker in. En deze week hebben we opnieuw het bewijs meegemaakt…..

Nu het toneelseizoen weer is gestart ben ik elke donderdagavond van huis, om met mijn toneelclub een nieuw stuk in te studeren. Maar afgelopen donderdag hadden we de repetitie van die avond afgeblazen, omdat een aantal spelers ziek waren. Alsof het zo moest wezen dat ik thuis was gebleven, want die avond werd TARU ineens niet goed.

Om 18.00 uur had ze nog gewoon haar bak leeggegeten, en daarna is het voor alle honden verplicht uitbuiken in hun eigen vertrek: deur dicht en geen ‘gedonder in het vooronder’…. Zo doen we dat al jaren. Wanneer wij aan de koffie gaan, zo rond 20.30 uur, krijgen onze honden hun appeltje. Ook Taru doet daar ‘een moord voor’, maar ditmaal niet. Ze draaide haar koppie weg, had geen belangstelling, kwam wat traag de kamer ingelopen en ging vervolgens niet meer liggen. Vooral dat laatste gaf mij het idee dat ze last had van haar buik. 
Omdat de dame al op leeftijd is, bijna 11 jaar, heb ik gelijk contact opgenomen met onze DA. En zo was ik even na 21.00 uur bij haar op de praktijk. Gerda, onze DA, voelde gelijk al een vergrote milt bij Taru…. Haar slijmvliezen waren ook wat bleker dan normaal en uit bloedonderzoek bleek dat haar Hb iets te laag was. Nog niet  direct levensbedreigend, maar op de ECHO was duidelijk te zien dat de milt er niet goed uitzag. Die moest er uit ….. Lever, hart en longen zagen op de ECHO er wel goed uit, en ook op de röntgenfoto’s.

“Shit”, denk je dan: ”Moeten we haar opnieuw blootstellen aan zo’n grote operatie?” Het was net zeven maanden geleden dat bij haar de baarmoeder was verwijderd, waar ze overigens snel van herstelde. Ik mocht haar wel weer meenemen naar huis (maar moest ’s nachts een keertje extra gaan kijken) om de situatie te bespreken met Henk. En ze wilde graag de volgende ochtend gebeld worden over ons besluit.
Eenmaal thuis was ons besluit al snel genomen: “We gaan ervoor en geven Taru haar kans….” Die nacht hebben Henk en ik niet zo goed geslapen, Taru wel…… (ze had dan ook een spuitje gekregen voor de pijn)

 Vrijdagmorgen mocht ik haar tegen 10.00 uur brengen. Een uurtje later zou ze onder het mes gaan. Met Gerda had ik de afspraak gemaakt dat ze zou bellen wanneer ze iets tegenkwam wat niet in de haak was, want zou het echt een hopeloze zaak zijn dan, ja dan…….
En wat schrik je dan wanneer de telefoon gaat, en een assistente zich meldt met de mededeling dat Gerda graag iets wil overleggen en ze de telefoon daarom op de speaker zet…..

We kregen van Gerda te horen dat er een tumor in de milt zat, maar dat ze ook twee minuscule kleine bultjes zag op de lever, die er verder wel heel gezond en glad uitzag. Het was goed mogelijk dat dit ouderdomsplekjes waren, omdat ze er ook glad uitzagen (geen ‘bloemkooltjes’ of ‘kratertjes’) maar ze kon het niet met 100 % zekerheid zeggen. En daarom wilde ze dit toch graag met ons delen. Verder vond ze de conditie van Taru erg goed voor een bijna 11-jarige, en: “Ze doet het prima op de tafel”….
Henk en ik besloten dat Gerda haar werk maar netjes moest afmaken. Milt eruit, opsturen voor weefselonderzoek, en dan zien we wel waar en/of wanneer het schip strandt. We wilden Taru een eerlijke kans geven.

Halverwege de middag kon ik Taru weer ophalen. Ze was alweer aardig helder en wilde graag mee naar huis. En ’s avonds at ze alweer wat vlees, en ook een schijfje appel ging er weer met smaak in.
En nu, twee dagen verder, sta je weer verbaasd te kijken naar de vitaliteit van die oude dame. Ze gedraagt zich alsof er niets gebeurd is. Alleen die jaap op haar kale buik doet je beseffen dat ze opnieuw door een oog van de naald is gekropen. Hoeveel engeltjes heeft ze nog op haar schouder??
Wij hopen dat ze nog een tijdje fijn kan genieten van een kwalitatief goed leven. 
 

(de foto's zijn genomen een dag na de operatie)

zondag 6 oktober 2019

Duke......

Mieke en Gerrit hebben weer een nieuwe huisgenoot: Duke.

Vrij snel na de dood van Kayne werd er een nest van 12 pups geboren in Oss, bij "the Dutch Phantasy". De vader van dit nest was Kobus....(Notus-Me Dazzle)
Wij hebben even in twijfel gestaan of wij Mieke en Gerrit hierover moesten tippen. Was het nog niet té vroeg? Té vers? Té voorbarig??
Maar stel dat we niets zouden zeggen..... Zouden ze dan achteraf ons dat gaan verwijten....??

Na wat dubben heb ik Mieke toch gebeld met dit nieuws. Uiteraard de beslissing volledig bij haar en Gerrit gelaten. Al vrij snel kregen we het bericht dat ze zich hadden aangemeld voor een pup.... Het feit dat ze via Kobus toch nog een stukje Notus-Me terug zouden krijgen, had de doorslag gegeven (wij voelen ons zeer vereerd ......😌)
Natuurlijk beseffen ze heel goed dat ze niet moeten verwachten een tweede Kayne terug te krijgen. Maar het karakter van Kobus komt aardig overeen met het karakter van Kayne. En moeder Lizzy is ook een schat van een hond.

Dat laatste heb ik afgelopen maandag zelf mogen vaststellen. Samen met Mieke op bezoek geweest bij Simone en Marcel, de fokkers. Inmiddels was bekend dat reutje groen (toeval??) hun nieuwe huisgenoot zou worden. En gisteren is Duke begonnen aan een nieuw hoofdstuk in zijn leven....

Wij wensen Mieke en Gerrit héél veel plezier met Duke. En dat dit kereltje het goed gaat krijgen? Daar twijfelen we geen moment aan!!
En voor ons ook leuk om een kleinzoon van TARU in de buurt te hebben.

woensdag 2 oktober 2019

In Memoriam Amor....

Notus-Me  Callaghan "Amor"
07.08.2011 - 30.09.2019

Gisteren werden we opnieuw geconfronteerd met een verdrietig bericht. AMOR was maandag ingeslapen….. Toen Leo ons belde en begon met de woorden: “Ik heb geen leuk bericht…..”, sloeg mij de schrik al om het hart. “Nee toch?” Dus wel….. 

De laatste weken was Amor al wat aan het sukkelen met zijn gezondheid: hij at slechter en was vermagerd. Maar ze waren ook net verhuisd, dus mogelijk moest hij nog wat wennen….. 
Maar toch maar naar de DA gegaan. Er werd toen eerst gedacht aan een maagdarm infectie, en de medicatie leek in eerste instantie een positieve uitwerking te hebben. 
Maar afgelopen maandag kreeg Amor het ineens erg benauwd. Na onderzoek bleek de diagnose zeer ongunstig: tumor bij/in het hart.

Leo en Annemie hebben toen de moeilijke beslissing moeten nemen om Amor los te laten. En dat is hun niet in de koude kleren gaan zitten, want Amor was hun zeer dierbaar. En dat gevoel was alleen maar versterkt nadat ze twee jaar terug afscheid moesten nemen van LOFTHUS (uit ons B-nest)

Wij vonden het heel fijn dat Leo en Annemie, na de komst van Lofthus, zich opnieuw hadden aangemeld voor een tweede pup. Immers een teken dat ze zich goed en vertrouwd hebben gevoeld bij ons. En wij wisten dat we deze mensen rustig een pup konden toevertrouwen….


Amor en Lofthus werden dikke maatjes, vrienden voor het leven. 

Amor (links) & Lofthus (in Frankrijk)
En samen met hun baasjes hebben ze heel wat afgewandeld en mooie plekjes ontdekt tijdens vakanties in Nederland en Europa. Zelfs voor Amor was dit goed vol te houden dankzij de knie-braces die hij van jongs af aan moest dragen. Moeder Natuur had namelijk, in één van haar grillige buien, besloten dat Amor het slachtoffer zou worden van een groeistoornis in zijn achterhand, waardoor hij instabiele kniegewrichten zou behouden. Maar hij had het enorm getroffen met zijn baasjes die er alles aan hebben gedaan om hem een volwaardig hondenleven te geven. En dat is heel goed gelukt. Alleen zo jammer dat dit niet wat langer heeft mogen duren.....

Wij zijn heel blij dat we Annemie en Leo hebben leren kennen, en we zijn hun enorm dankbaar voor alles wat ze hebben gedaan om Amor een goed en gelukkig leven te geven. 
De liefde en warmte waarmee ze Amor (en ook Lofthus) hebben omringd zullen wij niet snel vergeten. 
Wij wensen hun heel veel sterkte toe. 
Het zal even duren voordat zij dit verdriet en verlies hebben verwerkt….

zondag 1 september 2019

Waterballet...


De extreme hitte is inmiddels het land weer uit. 
En maar goed ook, want ZABRI hield haar baasjes lekker bezig... 
Wat is er nu mooier dan telkens het water uit het badje scheppen, en de baasjes haar badje maar weer vulden.....

Voorlopig kan het badje weer naar zolder.....


maandag 19 augustus 2019

Jock.....

JOCK begint zich al aardig thuis te voelen in Schotland.
En bij zijn inburgeringscursus behoort natuurlijk ook een bezoekje aan de pub.....

Hij heeft zich daar van zijn beste kant laten zien.

Ach, alles is eigenlijk voor hem appeltje eitje, zolang zijn Teddy maar mee gaat....

woensdag 14 augustus 2019

Hubèrt....

 Na de dood van LEWIE (B-nest) moesten Jacqueline en Mat ook al heel snel afscheid nemen van Breur, de Landseer. En toen was het ineens héél erg stil in huize Lietzmann....

Maar toen werd het 1e nest van KOBUS geboren, bij kennel "van Tregelaar". En er bleek nog 1 reutje vrij te zijn.....
Bij Jacqueline begon het toen te kriebelen, hield vervolgens eerst ruggespraak met mij, en ging toen bellen. En jawel......de laatste pup werd besproken door hun.

En vandaag heeft Hubèrt zijn gouden mandje bij hun in gebruik genomen. En een gouden mandje zal het zeker zijn. Geen twijfel mogelijk. Hubèrt gaat een super leven tegemoet.

Wij wensen de familie héél veel geluk met deze kleinzoon van TARU, en hopen dat ze net zo veel plezier aan hem beleven, en ook minstens zo lang, dan dat ze hebben gehad van Lewie.

De bank is nu nog groot genoeg.....


Amor ook verhuisd....

Inmiddels is AMOR ook verhuisd. 
Ditmaal niet naar het buitenland (zoals Jock) Hij is gewoon in Brabant gebleven....

Zijn baas gaat binnenkort stoppen met zijn bedrijf, en genieten van een welverdiend pensioen.
Dus het bedrijfspand en woonhuis in Deurne is verkocht en de nieuwe woning in Bakel is inmiddels in gebruik genomen.

Amor vond de voorbereidingen op de verhuizing maar niets. Al dat gerommel om hem heen, inpakdozen, meubels die verdwenen.... Hij was niet echt in zijn hum.

Maar inmiddels heeft hij het beter naar zijn zin in de nieuwe woning.



maandag 12 augustus 2019

Kobus opnieuw vader......

Afgelopen zaterdag is Lizzy (Silkes Pink of the Dutch Phantasy) bevallen van maar liefst 12 pups!! 
KOBUS is dus opnieuw vader geworden van 8 reutjes en 4 teefjes....


Inmiddels heeft meneer al 20 nakomelingen!!

Moeder en pups maken het goed. 

Op de site van de fokker 
is meer informatie te zien.
Je moet dan wel even doorklikken naar de weblog.

Voor wie interesse heeft: 
er zijn nog pups beschikbaar.