Indien U op deze weblog informatie en/of foto's tegenkomt over / van Uzelf, en U vindt dit niet wenselijk in verband met Uw privacy,
geeft dit dan aan ons door en wij verwijderen het direct.

zaterdag 28 maart 2020

In memoriam Sjors.....

Notus-Me Balltimor 'SJORS'
01.08.2007 - 27.03.2020

De laatste Mohikaan van ons 
B-nest (ZABRI -x- DIBBES) is niet meer. 
Liane en Hans hebben gisteren de moeilijke beslissing moeten nemen om hun geliefde SJORS te laten gaan. 
Sjors was op…. Zijn achterhand liet hem steeds meer in de steek, de kracht was eruit, met alle gevolgen van dien. Om hem verder leed en pijn te besparen hebben zij deze moeilijke keuze moeten maken. "Loslaten" is immers ook "Houden van..."

Natuurlijk zijn hun, en wij, dankbaar dat Sjors de leeftijd heeft mogen bereiken van 12 jaar + (bijna) 8 maanden! Ze hadden de stille hoop dat ook hij 13 jaar zou worden, net als zijn moeder..... 
Uit ervaring weten wij dan ook hoe groot het gemis kan zijn nadat de hond zo’n lange tijd een vast onderdeel is geweest van jouw leven. Wat over blijft is een hele 
grote leegte....



Sjors was erg geliefd, het gezin heeft ontzettend veel van hem genoten en gehouden. En dat stemt ons ook dankbaar.
Hij heeft een lang, maar vooral ook een mooi leven gehad. 
In het begin moest hij de aandacht delen met Gino, de herdershond, waar hij overigens beste maatjes mee werd. 
De laatste jaren genoot hij van de onverdeelde aandacht die hij kreeg. En Liane beschouwde hem als haar bodyguard…..

Bij het kennismakingsbezoek van Liane en Hans dacht ik heel even dat Marco Bakker (de zanger) onze huiskamer binnenstapte. En tijdens ons bezoek aan hun heb ik voor het eerst een (heerlijk) broodje Ossenworst gegeten. Marco Bakker en Ossenworst riepen daardoor voor mij altijd associaties op met Sjors, en dat zal ook wel zo blijven, denk ik……

Wij zijn de familie ontzettend dankbaar voor alle liefde en warmte die zij hebben gegeven aan hun Sjors. Wij wensen hun dan ook heel veel sterkte met de verwerking van het verdriet en gemis van hun lieve vriend.
Wij hopen dat de 'Grey Muzzle Award' hun helpt de mooie herinneringen te bewaren en te koesteren....



vrijdag 28 februari 2020

In memoriam Belle....


Notus-Me Belisha 'Belle'
01.08.2007 - 25.02.2020
Afgelopen woensdag kregen wij van Marjanne en Hugo het bericht  dat zij afscheid hebben moeten nemen van hun geliefde BELLE 
(B-nest: Zabri X Dibbes)

Maandag jl. werd Belle ziek en na onderzoek bleek dat ze een alvleesklier ontsteking had. Ze moest een nachtje in de kliniek blijven, en aan het infuus. Dinsdagochtend wilde men nog een ECHO doen om te kijken of het om één ontsteking ging, of meerdere..
Maar tegen 4.30 uur in de ochtend vond de arts haar in een "diepe slaap"..... Belle lag er rustig bij, haar hoofd rustend op haar poten. Maar  "de liefste hond ever", zoals ze vaak genoemd werd door de familie, was niet meer.....
Belle is 12,5 jaar oud geworden.

De familie is blij dat Belle geen pijn heeft heeft geleden en heel rustig is ingeslapen. Maar het verdriet is er niet minder om. En natuurlijk zijn ze dankbaar dat Belle zo lang onderdeel is geweest van hun leven, hun gezin, maar daardoor is het gemis vaak ook des te groter.

Toen Hugo en Marjanne in 2007 voor een kennismakingsgesprek bij ons kwamen, ging hun gedachte in eerste instantie uit naar een reu. Bij het zien van onze Sherwin was Hugo gelijk verrukt, maar Marjanne schrok een beetje. "Hij is wel érg groot", was haar reactie en vroeg zich af of zij wel in staat was zo'n grote reus te hanteren.... Omdat Hugo vanwege zijn werk regelmatig van huis was, ook vaak voor zaken in het buitenland verbleef, zou de verzorging en opvoeding toch merendeel op haar bordje komen.
Na een goed gesprek besloten ze om toch maar voor een teefje te kiezen. En wat hebben zij en velen met hen, o.a. hun zonen, van deze dame genoten.

Belle als jonge hond....
De laatste jaren werd Belle wel wat strammer, en haar gehoor liet haar in de steek. Maar verder bleef ze tot op hoge leeftijd gezond. Schijnbaar had ze de sterke genen van haar moeder Zabri geërfd....

Belle als oude dame...
Wij wensen de familie héél veel sterkte toe met het gemis van hun lieve Leo-dame, en wij kunnen alleen maar dankbaar zijn dat Belle zo'n fantastische Gouden Mand bij hun heeft gehad.  


woensdag 1 januari 2020

Nieuwjaar 2020......

Het jaar 2019 ligt weer achter ons. Een jaar waarin we toch het nodige hebben verloren:
 onze lieve TARU, en een paar pups uit haar C-nest
En natuurlijk Luna uit ons B-nest.
Dit zijn verdrietige zaken waar je nooit aan went, ook niet als fokker.... 
En ik ben natuurlijk mijn baan kwijt, maar dat vind ik persoonlijk niet zo'n ramp....

Afijn, laten we hopen dat 2020 een mooi jaar wordt.

Wij wensen U allen veel liefde, geluk en gezondheid toe.
En natuurlijk ook jullie harige huisgenootjes.




woensdag 25 december 2019

Kerst 2019....



Wij wensen U allen hele fijne kerstdagen.
🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄

dinsdag 17 december 2019

In Memoriam Caya....

Notus-Me Cayley 'Caya'
07.08.2011 - 16.12.2019
Wederom kregen wij een triest bericht. CAYA uit ons C-nest was overleden. Gisteravond, tijdens een dutje na de avondmaaltijd, heeft ze een hartstilstand gekregen en werd dus niet meer wakker……

Hoe afschuwelijk moet dit zijn geweest voor Sientje en Gijs…. Hun Caya die even daarvoor nog lekker had lopen rennen door de bossen, spelend met de honden van de buren, was niet meer…. Hun Caya waar ze zoveel van hielden.
Dit bericht klapte er bij ons ook extra hard in, zo kort na de dood van onze Taru, haar moeder.

Caya was 2,5 jaar oud toen we haar noodgedwongen moesten herplaatsten. Onze gedachten gingen al vrij snel uit naar Gijs en Sientje. Hun Akma (uit ons A-nest) had na zijn dood een leegte achtergelaten waar Sientje en Gijs nog steeds niet aan gewend waren. Maar gezien hun leeftijd wilden ze liever geen pup meer. Maar een herplaatsingshond….?

Caya kwam voor hun als een geschenk uit de hemel. Wat hebben ze een plezier gehad van deze dame. Ze was enorm lief, en heel makkelijk in de omgang met zowel mensen als met andere honden. En al vrij snel had ze door dat ze voorzichtig moest zijn met haar nieuwe vrouwtje. Sientje is niet meer zo goed ter been en Caya zorgde ervoor dat ze nooit in de weg lag of tegen haar opsprong. Gijs daarentegen moest maar gewoon over haar heen stappen als ze ergens lekker lag te luieren….


Wij zijn Gijs en Sientje veel dank verschuldigd dat Caya zo liefdevol in hun huis werd opgenomen, en haar zo’n fijn leven hebben gegeven.
Maar we willen hierbij ook Yrma, haar 1e bazin, niet vergeten. Zij is degene die Caya een geweldige opvoeding en socialisatie heeft meegegeven. We hadden zeer veel respect voor Yrma dat zij uiteindelijk voor het geluk van Caya heeft gekozen, ondanks dat ze zielsveel van Caya hield. We weten ook dat ze Caya altijd nog op afstand heeft gevolgd en, net als wij, dankbaar was dat de dame het zo goed getroffen had. Want in haar hart was Caya altijd nog een beetje “haar hond”….

Caya was echt een Zondagskind die een geweldig leven heeft gehad, al had het wel wat langer mogen duren…… We wensen Gijs, Sientje, dochter Liesbeth, schoonzoon Erik, maar ook Yrma, heel veel sterkte met dit verdriet. Caya zal enorm gemist worden. Wij leven met hun mee….



Taru is weer "thuis"....


Gisteren hebben we de as-bus van TARU  opgehaald. Ze is weer "thuis"...

Eén dezer dagen zullen we haar as verstrooien op ons 'Memorial-plekje'. De plek waar ook de as verstrooid is van onze vorige honden (en Oscar, onze kat)

Onze tranen zijn nog niet opgedroogd, maar het  verdriet maakt langzaam plaats voor berusting.
Echter haar gemis is nog groot....


We willen iedereen enorm bedanken voor de lieve, warme en troostrijke reacties die we hebben gekregen via mail, weblog, Facebook, telefoon en kaartjes.


Het heeft ons goed gedaan. 
En ja, waar kun je beter terecht met je verdriet dan bij mensen die weten wat het is om een dierbaar huisgenootje te moeten missen.....


woensdag 11 december 2019

In Memoriam Taru......

Thalassa Woscany 
23.11.2008 - 09.12.2019
Wij hebben maandag, toch nog onverwacht en eerder dan wij hadden gehoopt, afscheid moeten nemen van onze TARU.....

Nadat ze hele goede weken heeft gehad na haar laatste operatie, was het maandagmorgen goed mis met haar: kortademig en vooral erg benauwd wanneer ze ging liggen (dus ging ze maar weer zitten) en constateerde ik zelf een hele snelle hartslag bij haar.
Na onderzoek bij de DA werd vastgesteld dat haar hart licht vergroot was en er zat vocht rondom haar hart en in de longen. Er was sprake van een decompensatio cordis, oftewel: hartfalen.
In de hoop haar wat verlichting te geven kreeg ze vochtafdrijvende medicatie toegediend, maar helaas...

In de loop van de middag verergerde haar toestand steeds meer, kon zonder hulp van ons niet meer in de benen komen en wankelde dan vervolgens op haar pootjes. Ze was doodop....
Dat heeft ons doen besluiten om haar verder lijden te besparen, de grens was bereikt. Met pijn in ons hart hebben wij haar 's avonds laten gaan.
Ze is heel rustig ingeslapen, met haar koppie op mijn schoot, en ze bleef mij aankijken tot het laatste moment, alsof ze zeggen wilde: "Het is goed zo...".


Wij zijn enorm dankbaar dat we haar zo lang bij ons mochten hebben, maar we gaan deze dame ook vreselijk missen (dat doen we nu al) Ze heeft ons veel vreugde geschonken, mooie herinneringen die we zullen koesteren. En die herinneringen zien we gelukkig weer terug in haar dochter CAILIN en kleinzoon NUPHAR.
Ook al was Taru de kleinste van deze drie, ze laat een grote leegte achter....


donderdag 5 december 2019

Saxenburgh, bedankt......

Ditmaal geen blog over mijn honden.
Ditmaal over MENSEN (en dan kun je je afvragen waarmee je soms liever te maken hebt....)

Omdat mijn loopbaan nogal onverwachts (en minder leuk) is geëindigd, maar ik best fijne herinneringen bewaar aan menig oud-collega, waarmee ik heb samengewerkt in het ziekenhuis, wilde ik graag van hen afscheid nemen d.m.v. een geschreven bericht.

Maar op mijn vraag of dit geplaatst kon worden in het Weekbericht van de SXB, kreeg ik "Nee" als antwoord. Ik behoorde immers niet meer tot de werknemers.... 
Maar omdat ik heel wat jaren gewerkt had voor de SXB, was men bereid een uitzondering te maken. Maar dan wel met een aangepaste versie. Of te wel: de kleine kritiekpuntjes moesten er uit! Het Weekbericht was daar niet voor bedoeld..... 
Het Weekbericht is schijnbaar alleen bedoeld voor positieve informatie, maar voor zaken die geen schoonheidsprijs verdienen sluit men liever de ogen....
"Bedankt", dacht ik toen: "Als het zo moet, dan zet ik het wel op FB". 
Ik hoop nu dat menig oud-collega dit leest, zodat ze weten dat ik hun niet ben vergeten....

Beste oud-collega’s Saxenburgh,
door het faillissement van (InterPsy-) Vechtdalkliniek B.V., voor menigeen beter bekend onder de oude benaming PAAZ, kwam er plotsklaps een einde aan mijn loopbaan van 47 jaar…
Op 1 september 1972 ben ik gestart als leerling verpleegkundige in de toenmalige Röpcke Zweers Stichting, en in maart 1976 slaagde ik voor mijn eindexamen. Op dat moment was ik werkzaam op de afd. Neurologie, waar ook psychiatrische patiënten werden verpleegd, en ben daar blijven werken na mijn diplomering.
Een aantal jaren later werd de afdeling opgesplitst in een neurologie- en een psychiatrie gedeelte. Mij werd gevraagd of ik het psychiatrische team wilde versterken, en daardoor kwam ik aan de wieg te staan van de latere PAAZ.
Een tiental jaren later kregen wij de officiële PAAZ erkenning en een eigen afdeling toegewezen. Weliswaar een noodgebouw, waarin wij 14 jaar gebivakkeerd hebben, maar aan deze periode bewaar ik nog steeds mijn mooiste herinneringen. In 2006 zijn we opnieuw verhuisd naar het Viderusgebouw.
In 2015 werd onze afdeling, wegens bezuiniging, in ‘de etalage gezet’. Het was InterPsy die onze kliniek wel zag zitten, als aanvulling op hun ambulante werkzaamheden. En zo ontstond de Joint Venture Saxenburgh-InterPsy.
Ook al werkte ik vanaf maart 2016 onder de vlag van InterPsy, ik ben mij altijd een Saxenburgher blijven voelen. Over en weer was er ook altijd nog veel contact met collega's van het ziekenhuis.
Als vaste nachtdienst was ik mijn uren al aan het afbouwen, en lag het in mijn bedoeling om eind volgend jaar te stoppen. Maar inmiddels ben ik al vertrokken met stille trom, zonder een feestje, zonder een bloemetje, zelfs zonder een woordje van dank voor al die jaren dat ik mij heb ingezet voor de zorg. En naar alle opgebouwde CAO-rechten kan ik fluiten, omdat het een faillissement betreft. Ik had mijn afscheid toch iets anders voorgesteld…..
Ik vind het nog steeds behoorlijk zuur dat mijn collega’s en ik geen enkel teken van medeleven hebben ontvangen van bestuur en directie SXB. Ook in het Weekbericht werd er met geen enkel woord over gerept.
Deze teleurstelling is nog niet weggeëbd, maar ik realiseer mij ook dat jullie, collega’s van de werkvloer, hier part nog deel aan hebben. En daarom wil ik jullie heel hartelijk bedanken voor de fijne samenwerking in al die jaren.
Ik stapte 47 jaar geleden over de drempel van een net nieuw gebouwd ziekenhuis, en jullie staan nu aan de vooravond van deze stap. Ik wens jullie heel veel succes en werkplezier, nu en straks in het nieuwe ziekenhuis.
Het ga jullie goed.
                                                                            Jenni Gerrits
                                                                  Voormalig nachtverpleegkundige
                                                                            PAAZ-SXB / InterPsy


zaterdag 23 november 2019

Taru 11 jaar.....

Het is vandaag een blijde dag, want TARU viert vandaag haar 11e vejaardag!!
En we zijn dan ook heel dankbaar dat ze nog steeds bij ons is, mede omdat zij het afgelopen jaar twee flinke buikoperaties moest ondergaan.
In het voorjaar is haar baarmoeder verwijderd a.g.v. een acute baarmoederontsteking.
En, inmiddels al weer een maand geleden, moest haar milt verwijderd worden vanwege een tumor.

Telkens stonden we weer verbaasd hoe snel zij zich herstelde na de operatie.
Momenteel lijkt ze weer in topconditie te zijn. Ze is vrolijk, actief, ondeugend, uitdagend, en bij momenten ook weer heerlijk dwars en stoïcijns. Kortom: zoals wij dat van haar gewend waren; ze is weer helemaal "des Taru's"....



Natuurlijk blijft de vraag "hoe lang nog..." Maar laten we eerlijk zijn: hoeveel Leonbergers bereiken de leeftijd van elf jaar. En daarom genieten we nog maar extra van deze Grand Old Lady. 
We zullen ons best doen om de kwaliteit van haar leven zo goed mogelijk op peil te houden. Zodat ze nog een tijdje fijn kan geniet van haar oude dag.

We zijn dan ook blij met de ondersteunende middelen van mijn oud-collega Diane (Zima Dier en Homeopathie
Er zullen mensen zijn die geen waarde hechten aan homeopatische middelen, maar je staat verbaasd hoeveel positief effect het kan hebben.
Zo heeft Taru, als gevolg van haar sterilisatie, in lichte mate last van urineverlies. De sluitspier van haar blaas is wat verslapt (een regelmatig voorkomende, maar ook vervelende, bijkomstigheid na een sterilisatie) Maar met 1 x daags een snufje Caust blijft ze aardig goed droog. Wel zo plezierig voor haar.

Taru heeft inmiddels al haar nestgenootjes (9 pups) overleefd. En daarom, Wil en An, zullen we extra zuinig op haar zijn. Beloofd!!





zondag 10 november 2019

Jonge Hondendag....



Gisteren, samen met Mieke en Duke, naar de Jonge Hondendag geweest. Het is even een stukje rijden naar Zaltbommel, maar ach: al kletsend (en dat kunnen wij allebei héél goed..) gaat de tijd snel. En als je dan ziet dat er zelfs een reu-eigenaar met een vader-hond uit Tsjechië is gekomen......, waar zeuren we dan over!

En het werden hele gezellige uurtjes. En natuurlijk voor mij een heerlijk weerzien met Margreet en KOBUS. Hem ook even weer lekker kunnen knuffelen. En ik deelde natuurlijk ook de trots van Margreet. Want voor Kobus was het zijn eerste kennismaking met zijn nazaten uit zijn 2e nest. En daar hoefde hij zich niet voor te schamen! Leuke vrije pups, die er goed uitzagen.
Helaas waren ze net een dag te jong om officieel deel te nemen aan de keuringen. Maar desondanks waren toch 7 van de 12 pups gekomen om elkaar terug te zien, en voor een greeting en meeting met Papa. En, ook niet onbelangrijk, een mooi socialisatie moment.



Je ziet Duke denken: "Word ik ook zo groot...."?