Ons zaterdagmiddag ritueel....

 
Ik was al jarenlang gewend om op de zaterdag de honden te borstelen. En dat was best een hele klus met die Leonbergers. Uiteindelijk had ik alleen nog maar NUPHAR, maar voor een goede borstelbeurt was ik toch nog een dik uur (soms langer) met hem bezig. 

Wat een verschil met nu, met RUFUS. Kwartiertje, hooguit een half uurtje, en het ventje is weer Het Heertje. En wat ben ik blij met die trimtafel.

Rufus zelf is niet zo gecharmeerd van al dat gedoe. Hij berust er in, maar als ik hem niet zou vastleggen, dan zou hij al snel weer van de tafel af springen. En als het hem te lang duurt dan begint hij te happen. Hij bijt niet echt, maar geeft daar wel zijn ongenoegen mee aan. Helaas voor hem: wat moet, dat moet..... Gelukkig heeft hij geen moeilijke vacht, de kam glijdt er nogal makkelijk door. En met een kleine beloning na afloop zijn wij weer dikke vriendjes....