Is me dat schrikken......

De schrik sloeg ons om het hart toen wij het volgende bericht kregen over DeDe. Gelukkig is alles goed afgelopen. Lees en huiver…..:

De nieuwste mode......??

Het gaat heel goed met DeDe, alleen heeft ze het even zwaar te pakken gehad, d.w.z. een andere hond heeft haar te pakken gehad.
Beide honden aangelijnd, en in een fractie van een seconde - al passerend - viel de hond uit naar DeDe. Ik zag zijn tanden wel even flikkeren (platte snuit, hoog op de poten, weet niet welk ras het was) maar DeDe gaf amper een kik en er leek niets aan de hand. De eigenaresse had nog een hondje - cocker spaniël - dat los liep. Ze zei nog: “Dat doet ie anders nooit, misschien omdat hij het hier niet kent?”. Ook zij woont hier niet; nooit eerder gezien, daarna ook niet meer. Iemand vertelde me later dat het misschien een dominante reu was die bij het zien van DeDe het kleinere hondje instinctief beschermde?
Maar goed, het gebeurde donderdag 1 maart, 10.30 's ochtends en verder was er de hele dag niets te merken aan DeDe. 's Avonds was ze nog speels en 'wild' bij het uitlaten.
De volgende ochtend begroette ze ons amper, zocht zand op om op te liggen, bleef veel staan en stond dan te hijgen. Op den duur raakte ik haar flank aan en die was pijnlijk.
Plekje voor plekje afgezocht en door de haren heen zag ik een heel klein gaatje, bijna zoals de kop van een teek, met wat verdikking (half knikkertje) eromheen. Toen realiseerde ik me dat ze dan wellicht toch was gebeten!

Een flinke 'jaap'....

We konden meteen terecht bij de dierenarts. Die stak een hol pinnetje in het gaatje en daar kwam veel vocht uit, en hij kon het pinnetje wel 6 à 7 cm. verder onder de huid doorduwen.
Hij besloot tot opname om te hechten. Dat is allemaal prima verlopen, maar wat bleek: de 'scheur' ging niet alleen naar boven, maar ook naar beneden. Een jaap van zo'n 15 cm. opengereten spierweefsel, allemaal onder de huid. Heel verraderlijk. Vaak zijn er twee bijtgaten, begreep ik van de dierenarts, maar zij konden ook alleen maar dat ene gaatje vinden….
Om haar niet te laten likken of bijten aan de wond, heeft ze een mooi blauw jumpertje gedragen: zie foto, een soort 'marine-hond', niet? Verder antibiotica gehad (en dat leidde weer tot diarree, dus rijst/banaan e.d in kleine porties gegeven, en laurierzalf op de wond (de huid voelde warm aan, bij 1e controle na 2 dagen)
Eergisteren mochten de hechtingen eruit, de wond is goed genezen en ziet er mooi uit.

Bij de marine...??

Ze heeft gelukkig geen 'tik' overgehouden aan die wandelplek, is niet angstig geworden voor andere honden en rent nog steeds met plezier bij de dierenarts naar binnen, kortom: helemaal ‘de oude’ DeDe: een enorm vrolijke, uitdagende, eigenwijze tante. Bijkomstigheid was dat DeDe even afviel - naar 44 kilo vorige week- , maar ja, liever niet op deze manier!

Zo zie je maar weer: het blijft oppassen. Doe je zelf stinkend je best om van jouw hond een leuke sociale huishond te maken, en dan zal dat allemaal teniet worden gedaan door zo’n kloothommel….. niet alle honden zijn sociaal en vriendelijk. En juist in deze leeftijdsfase kunnen dergelijke ervaringen heel traumatisch zijn…