Zo waar.....

 Wij zijn weer blij met de hondenharen op de vloer......😉

1e clubblad NTC....

Henk helemaal trots. Hij heeft zijn 1e ledenblad ontvangen van de Nederlandse Teckel Club. Zo hebben we nu allebei ons eigen lijfblad, want ik blijf voorlopig gewoon lid van de LHCN. Ik vind mijn redactiewerk e.d. nog veel te leuk om te doen. En de Leonberger zit diep in mijn hart, maar eerlijk is eerlijk: een Teckel is ook erg leuk!

Regenachtige dag......

 Zo kom je een regenachtige dag wel door......

Het lijkt  mij in ieder geval lekkerder liggen dan dit.....😂

Van XXL naar Ieniemienie....(of te wel: een nieuw begin)

Wij hebben zo’n 40 jaar ons huis gedeeld met honden, waarvan 30 jaar met Leonbergers. De laatste 10 jaar ging ons Leo-bestand geleidelijk van 5 honden naar 1 hond, en in februari j.l. hebben wij afscheid moeten nemen van de laatste, onze lieve NUPHAR. 

En dan is het ineens héél erg stil en leeg in huis….. En ons huis bleef ook veel te schoon! Na verloop van tijd begon het weer begon te kriebelen. Maar gaan we opnieuw voor een Leonberger? Of een kleiner formaat hond? Pup? Herplaatser? Asiel?  

En toen zagen wij op Facebook de oproep van Hettie Meijeringh. Zij was op zoek, wegens trieste omstandigheden, naar een nieuw plekje voor Henkie v.d. Toogwijkhoeve, een standaard Teckel langhaar reu van ruim een jaar oud. 

Een Teckel…., daar hadden wij het ook wel eens over gehad. Hettie kennen we toevallig heel goed vanuit de Leonbergerwereld. Maar wij waren geheel onbekend met Teckels. Toch durfde Hettie het aan om dit kereltje aan ons toe te vertrouwen.

 

Maar eerst moest er weer van alles worden aangeschaft in Teckel-formaat: een mand, voer- en drinkbakje, tuigje en riem, etc., etc. En natuurlijk een roepnaam verzinnen, want twee Henkies in huis leek ons niet zo handig. 

Wij kozen voor de naam RUFUS vanwege zijn mooie rode vachtkleur. Maar achteraf hadden wij hem ook rustig Leo kunnen noemen, want zijn ego is minstens zo groot en stoer als een Leonberger....

Het heeft ons verbaasd hoe snel hij zich thuis voelde bij ons. Maar voor ons was het best even wennen, en dat heeft niet alleen te maken met het verschil in formaat. Natuurlijk extra opletten dat je er niet over struikelt, dus onze blik is nu wat meer naar de grond gericht. 

Wij hadden gehoord dat Teckels eigenwijs kunnen zijn, en het liefst de hele huishouding overnemen. Nou, dat klopt! Bij alles wat we doen kijkt hij toe of het zijn goedkeuring kan verdienen. En al heel snel heeft hij zich een stoel toegeëigend, als zijn troon, want dat was hij schijnbaar ook gewend in zijn vorige residentie….

Onze honden waren altijd goede eters, maar dit manneke overtreft allen daarin. Hij heeft ons dus aangeleerd om de stoelen bij de eettafel goed aan te schuiven, want anders vinden we letterlijk “de hond in de pot”……

Zijn vindingrijkheid doet ons verbazen. Denk je alles Teckel-proof te hebben gemaakt, worden we weer verrast. Zo zag hij tóch kans om in de kippenren te komen, en wat had hij een schik. Onze kippen hebben deze tornado gelukkig overleefd, maar de haan was not amused en houdt dat “rode monster” nog steeds scherp in de gaten. 

Hij woont al weer een aantal maanden bij ons en wij weten nu: Teckels hebben geen baas, maar personeel…. Maar we zijn blij dat we in dienst mogen staan van hem. Geen moment spijt gehad dat we voor hem hebben gekozen. Er gaat geen dag voorbij of we schieten in de lach om zijn gedrag. We hopen nog heel wat jaren van hem te mogen genieten. 

Het doek is gevallen......

Met het afscheid van Balou is er ook een einde gekomen aan het hoofdstuk: 

Notus-Me Leonbergers. 

Het was een tijdperk, een deel van ons leven, waar wij met plezier, maar ook met weemoed op terug kijken. 

De Leonbergers hebben voetstappen achter gelaten in ons hart.....

                                                             

In Memoriam Baloe....

Slechts 2 maanden geleden waren er nog 3 D-tjes die hun 11e verjaardag vierden, en nu is de laatste van deze 3 musketiers ingeslapen. Zo snel kan het gaan...

Gistermorgen werden we al gebeld door Liesan. Zij deelde hun zorgen om BALOE, en wilde graag weten hoe wij er tegen aan keken. Het werd ons al snel duidelijk. Dit was einde verhaal... Haar loslaten was nog het enige wat ze voor haar konden doen. 

's Middags is Baloe dan ook vredig ingeslapen na een mooi leven te hebben gehad. 

Baloe heeft haar eerste 5 levensjaren doorgebracht in Limburg, en heette toen nog Babou. Ze heeft daar een goede start gehad, maar op den duur had het gezin steeds minder tijd voor haar en ging ze zelf op zoek naar vertier (lees: brak regelmatig uit) Dat gaf nogal de nodige problemen. Uiteindelijk kregen wij de vraag of zij herplaatst kon worden. 

Op deze aanvraag kregen wij de nodige reacties, waaronder die van Liesan en Folkert. En het was eigenlijk hun dochter Wendy die haar vader hierop attendeerde. Deze mensen waren geen vreemden voor ons. Ooit waren zij de eigenaren van Nouschka, een zusje van onze Zabri, en troffen wij elkaar wel eens tijdens een hondenshow. Maar toen Nouschka overleed, besloten Liesan en Folkert voorlopig geen hond meer te nemen. Ze hadden beide nog een drukke baan, en de dochters gingen één voor één de deur uit.

Maar toen ging Folkert met pensioen, en begon het bij hem weer te kriebelen. Wat is er dan leuker om weer een hond om je heen te hebben voor de gezelligheid en om fijne wandelingen mee te maken......

En zo gebeurde het dat op een zomerse dag, in juli 2019, Henk al héél vroeg vertrok, richting het zuiden, om Babou op te halen en vervolgens naar Friesland te brengen, waar ze de naam Baloe kreeg. 

En wat heeft dit goed uitgepakt. Baloe voelde zich gelijk thuis in Friesland en genoot van de aandacht die ze kreeg. Uitbreken wat niet meer nodig......

Liesan en Folkert hebben aan Baloe een hele fijne hond gehad. Maar ook de kinderen en kleinkinderen genoten van haar. Baloe was daar echt op haar plek. 

We vinden het zo geweldig dat ze daar nog 6 mooie jaren heeft mogen beleven. We zijn Liesan en Folkert dan ook héél dankbaar voor alle liefde, aandacht en zorg die Baloe genoten heeft. We beseffen heel goed dat zij Baloe enorm gaan missen. En dat geldt ook zeker voor de kinderen en de kleinkinderen. We wensen hun veel sterkte voor de komende tijd. 

💔🌈💕

In memoriam Lola...

"Voor elke hond bezitter komt dit moment veel te snel..." , zo begon Stephan zijn bericht. 
Helaas hadden ze LOLA moeten laten inslapen. Ze kon bijna niet meer lopen ondanks de pijnbestrijding, en toen kreeg ze ook nog last van haar darmen. Het was niet meer te doen voor haar....

Lola was de tweede Notus-Me hond die bij Stephan en Linda 'een pootje mocht meehelpen' op hun zorgboerderij. Bella, uit ons B-nest, ging haar al voor. En Lola heeft nog drie jaar de tijd gehad om van Bella de kneepjes van het vak te leren. "Zij zijn onze belangrijkste therapeuten", werd wel eens gezegd. 

Lola, als pup, met Bella

Helaas moest de familie in 2017 afscheid nemen van Bella, en moest Lola het stokje helemaal overnemen. Maar daar kwam gelukkig al snel verandering in. In 2018 mocht zij haar kennis gaan delen met Elsa, een nieuwe huisgenoot, waar ze het verder ook prima mee kon vinden.

Lola (links) met Elsa in 2019

Wat mij bij bovenstaande foto opviel is dat Lola enorm leek op onze Taru, haar moeder. En schijnbaar had ze ook het fijne karakter van haar moeder geërfd. Stephan gaf aan dat zij aan Lola een hele lieve, betrouwbare en goede hond hebben gehad. Ze zullen haar nooit vergeten, evenals Bella die nog steeds in hun hart zit.

Wij wensen de familie (en hun clientèle) heel veel sterkte met het gemis van Lola. En bedanken hun voor alle liefde en zorg die zij heeft genoten tijdens haar leven. En een mooi leven heeft ze gehad. Ze was geliefd en werd gewaardeerd, ze heeft voetstappen achter gelaten in menig hart....

In Memoriam Kobus.....

 Gistermorgen hebben Bram en Margreet afscheid genomen van KOBUS, en dat kwam voor ons niet echt meer als een verrassing. Daags daarvoor hadden wij hun nog bezocht in hun vakantiehuisje, niet ver van Brucht vandaan. 

Wat een leuk weekje had moeten worden, verliep helaas wat minder leuk doordat Kobus al snel maagproblemen kreeg. De medicatie van de dierenarts, die ze maandag nog hadden geconsulteerd, bood helaas weinig verbetering. Wij zagen woensdag dan ook een Kobus die 'op' was. Hij reageerde nog wel even op onze komst, maar dat was het dan ook. Dat Bram en Margreet besloten Kobus 'los te laten' was alleen maar een daad uit liefde. Wij stonden daar volledig achter. Maar wat zal hij gemist worden....

Kobus was in ons D-nest de pup met het zwarte bandje. Margreet had aangegeven dat ze graag een reutje wilde hebben, maar vroeg zich ook af of ze wel een reu zou kunnen hanteren. Tot dan toe had ze altijd teven gehad. Maar ze zag het ook als een uitdaging, en wat heeft dat goed uitgepakt!

 Elf lange jaren waren zij een twee-eenheid (gelukkig was Bram geen jaloerse echtgenoot). En wat een boeiend leven heeft Kobus gehad met lange wandelingen, regelmatig ook in groepsverband, vakantiereisjes (en als hij niet mee kon: logeerpartijtjes bij vrienden, mét honden), als therapiehond in een verpleeghuis, of lekker geknuffeld worden door de kleinkinderen.

Toen Margreet het plan oppakte om Kobus aan te laten keuren als dekreu, werd het voor ons weer leuk om vanaf de zijlijn mee te kijken naar, en af en toe mee te werken in, het hele proces. En alle inzet werd ruim beloond: 5 nesten staan er als vader op zijn naam (in totaal 41 pups) waarvan 1 nest in Nieuw-Zeeland. Voor ons blijft het een wonderlijk idee dat aan de andere kant van de wereld de Notus-Me genen zich hebben verspreid. 

Margreet en Bram bedankten ons voor deze mooie hond met zijn gouden karakter, maar daar hebben ze natuurlijk zelf ook een groot aandeel in gehad. Wij willen hun juist bedanken dat zij Kobus zo'n super leven hebben gegeven, omringd met al hun liefde, zorg en toewijding. 

Wij willen hun ook heel veel sterkte wensen met het gemis, en verdriet. Kobus zal niet snel vergeten worden..... 

Jarige D-tjes....

Gisteren hebben 3 Musketiers van ons D-nest hun 11e verjaardag gevierd. Een mijlpaal waar we toch wel trots op zijn. 

We hebben alle baasjes een felicitatie gestuurd en kregen fijne reacties terug.

BALOE gaat nog steeds "stug door". Wat dat betreft heeft ze zich de Friese mentaliteit geheel eigen gemaakt. 

------------------------------------------

 

Ook LOLA doet het nog steeds goed, en sinds ze geschoren wordt is ze veel actiever. Geen last meer van die dikke vacht. Wel is ze in korte tijd behoorlijk doof geworden.... Ze kan het nog steeds prima vinden met Elsa, haar jongere huisgenoot. Die gedraagt zich nog echt als een pup...

-------------------------------------------------------

En dan KOBUS....., hij begint toch wel oud te worden. Heeft ook medicatie om het lopen nog wat makkelijker te maken. Maar goed, zolang hij nog geen pijn heeft...

--------------------------------------------------------

We hopen dat ze nog een tijdje meegaan, alle drie....

Afscheid van onze lieve Nuphar.....

 Afgelopen woensdag hebben wij afscheid genomen van NUPHAR..... De koek was op. Zijn koppie deed het nog prima, en tot het laatst toe bleef hij een Blij Ei, maar zijn lijf liet hem in de steek. 

Hij had artrose in de onderrug, en met medicatie konden we die pijn nog wel verhelpen. Maar hij werd ook steeds zwakker in de achterhand. Opstaan werd steeds moeilijker. En waar hij altijd om bewonderd werd: "Wat een mooie hond en wat is ie groot!", was voor hem nu juist een nadeel. Het kostte hem heel wat kracht om die 65 kg de lucht in te krijgen.....

Dinsdag, tijdens een korte wandeling aan de weg, zakte hij tot 3x toe door zijn achterhand. En toen was het me wel duidelijk. 's Middags gelijk bij de DA een afspraak gemaakt voor de volgende ochtend. Die ochtend om 10.00 uur kreeg Nuphar zijn welverdiende rust......

's Middags hebben we hem naar het crematorium gebracht, en die zelfde middag is hij ook al gecremeerd. Donderdag hebben we hem weer "thuisgehaald"....

We weten dat we er goed aan hebben gedaan om hem "los te laten", maar wat deed dat ongelooflijk veel pijn. Het gemis is groot, en ook de leegte die hij achter laat (letterlijk en figuurlijk) 

Momenteel ben ik nog niet in staat om een uitvoerige 'In Memoriam' te schrijven. De tranen zitten bij mij nog te hoog.....